De Beata Vita (17)

Postridie autem, cum item post prandium sed aliquanto
quam pridie serius idem ibidemque consedissemus: Tarde,
inquam, uenistis ad conuiuium; quod uobis non cruditate accidisse
arbitror, sed paucitatis ferculorum securitate, quod non tam mature
adgrediendum uisum est, quod cito uos peresuros putastis. non multum
enim reliquiarum credendum erat remansisse, ubi die ipso
atque sollemnitate exiguum repertum erat. fortasse recte. sed quid
uobis praeparatum sit, ego quoque uobiscum nescio. alius est enim,
qui omnibus cum omnes tum maxime tales epulas praebere non cessat,
sed nos ab edendo uel inbecillitate uel saturitate uel negotio
plerumque cessamus; quem manentem in hominibus beatos eos facere
inter nos heri, nisi fallor, pie constanterque conuenerat. nam cum
ratio demonstrasset eum beatum esse, qui deum haberet, nec huic
quisquam uestrum sententiae restitisset, quaesitum est, quid uobis
uideretur deum habere. de qua re, si bene memini, tres sententiae
dictae sunt. nam partim placuit deum habere illum, qui ea
faceret quae deus uellet; quidam autem dixerunt quod is deum [*]
haberet, qui bene uiueret; reliquis uero in eis deus esse uisus est, in
quibus inmundus qui appellatur spiritus non est.