Contra Secundinum (2)

Ego enim fateor, timore Manichaeos deserui, sed timore
illorum uerborum, quae per apostolum Paulum prolata sunt:
spiritus, inquit, manifeste dicit, quia in nouissimis
temporibus recedent quidam a fide, adtendentes spiritibus
seductoribus et doctrinis daemoniorum in
hypocrisi mendaciloquorum, cauteriatam habentes
conscientiam suam, prohibentes nubere, abstinentes
a cibis, quos deus creauit ad percipiendum cum gratiarum
actione fidelibus et his, qui cognouerunt ueritatem.
omnis enim creatura dei bona est, et nihil.
abiciendum, quod cum gratiarum actione percipitur.
quibus uerbis etsi alios quoque fortasse haereticos, tamen maxime
Manichaeos breuiter aperteque descripsit, hoc ergo timore,
cum in puerili ingenio serius saperem, me ab illa societate
diuulsi; amore quoque honoris arsisse me fateor, ut inde
discederem, sed illius honoris, de quo idem dicit apostolus:
gloria autem et honor et pax omni operanti bonum.
quis autem operari bonum conabitur, qui non in uoluntate [*] [*]

mutabili, sed in natura incommutabili malum esse putauerit?
unde et ipse dominus eis, qui bona se loqui arbitrabantur,
cum essent mali, aut facite, inquit, arborem bonam et
frustum eius bonum aut facite arborem malam et
fructum eius malum. malis uero iam mutatis in bonum
apostolus ait: fuistis enim aliquando tenebrae, nunc
autem lux in domino. sed, si non uis mihi de animo meo
credere, existima ut libet; tantum de ipsa ueritate caue quid
sentias. temptatio te non adprehendat nisi humana. humanus
enim error est, ut id factum esse in animo meo credas, quod
fieri potuit. etiam si non est factum; cum uero sacrilegam
et non solum falsissimam, sed etiam fallacissimam fabellam
Persicam non de quolibet homine, sed de summo deo mendaciis
contaminatissimis contextam atque confictam putas esse
ueritatem, non est hoc modo praetereundum neque tanta mors
animae contemnenda. est enim, quod tecum agi possit, quia
non sicut de animo meo nihil amplius possum dicere, nisi
ut credas mihi; quod si nolueris, non inuenio, quod faciam .
ita -etiam cum de ipsa luce animorum, quam rationales mentes
quanto puriores, tanto tranquillius intuentur, falsum aliquid
existimas, non tibi potest, si patienter audias, demonstrari,
quam sit remotissimum a ueritate, quod sentis. sicut enim
sensum oculi tui sentire non possum nec tu mei, sed tantum- .
modo nobis de hac re credere uel non credere possumus,
illam uero speciem, quae utriusque nostrum oculis uisibilis
subiacet, inuicem nobis ualemus ostendere: sic de [*] [*]
adfectionibus animorum nostrorum. quas proprias habemus, credamus
nobis, si placet; si autem non placet, non credamus . rationem
autem ueritatis, quae nec mea nec tua est, sed utrique nostrum
ad contemplandum proposita, posita peruicaciae caligine serenatis
mentibus pariter adtendamus.