Contra Secundinum (3)

Nec alia documenta tibi proferam. quibus Manichaei
error adparet, quam ex epistula tua. scribis habere te et
agere gratias ineffabili ac sacratissimae maiestati
eiusque primogenito, omnium luminum regi, lesu
Christo. dic mihi quorum luminum sit rex Iesus Christus?
eorumne, quae fecit, an eorum. quae genuit? nos enim dicimus
deum patrem genuisse filium aequalem sibi, creasse
autem per eum, hoc est condidisse ac fecisse creaturam inferiorem,
quae utique non est, quod est ille, qui fecit et per
quem fecit. itaque quoniam per eum fecit saecula, recte ab
apostolo dictus est rex saeculorum, tamquam superior inferiorum
et regendi potens, regens ea, quae regimine indigeant.
tu autem cum legum Christum regem luminum appellas. si
genuit ea, cur non sunt aequalia generanti ? si autem dicis.
aequalia, quomodo rex eorum est, cum regem necesse sit
regere nec ullo pacto fieri possit. ut sint ea, quae reguntur,
ei, a quo reguntur, aequalia? quodsi non genuit, sed fecit
haec lumina, quaero unde fecerit. si de se ipso propagauit,
cur ergo inferiora sunt? cur degenerauerunt ? si autem non
de se ipso. dic unde ? an forte nec fecit nec genuit lumina
quibus regnat? habent ergo originem propriam atque naturam, sed
profecto inualidiorem, ut a potentiore uicino uel patiantur se [*] [*]

regi uel cupiant. monne cognoscis, si ita est, excepta gente
tenebrarum iam duas esse naturas, alteram alterius egere
auxilio. sed neutram ex alterius pendere principio ? hanc profecto
opinionem tu repudiabis, quoniam Manichaeo maxime
aduersa est, qui non duas naturas, regem luminum et lumina,
quae reguntur, sed duas naturas. regnum luminum et regnum
tenebrarum, persuadere conatur. refugies igitur ad id, ut genita
dicas haec lumina . ubi cum quaesiero, cur infirmiora sint.
contendere fortasse temptabis aequalia. sed cum retulero:
quae causa est, ut regantur? negabis regi. hinc respondebo:
cur habent regem ? ubi non uideo, quid restet ingenuitati
tuae, nisi ut te paeniteat tale ostium posuisse in epistula
tua, per quod tu ipse exire non possis. sed etiam cum te
paenituerit et dixeris non ideo Manichaeum uictum putari
oportere, quod tu aliquid in litteris tuis incautius posuisti.
innumerabilibus locis de libris Manichaei recitabo regnum
lucis ab eo uocari. quod regno tenebrarum naturaliter constituit
esse contrarium, nec regnum, sed regna, quandoquidem
in ipsa epistula ruinosi Fundamenti cum de deo patre loqueretur.
nullo, inquit, in regnis eius aut in digente aut
infimo constituto. ubi autem regna sunt, quis tam caecus
est, qui non intellegat aequales reges his, quibus regnant,
omnino esse non posse? quid igitur tam uicinum, si uelis
aduertere, et tam conueniens honestati pectoris tui, quam ut
te non paeniteat illud in epistula posuisse ? est enim uerissime
Iesus Christus rex luminum nullo modo sibi aequalium, [*]
sed subiectorum, et eorum rector beatorum. paeniteat autem
te potius fuisse Manichaeum, cuius omnes deceptorias machinationes
ueridica frons epistulae tuae uno ictu arietante subuertit.
quia enim Christus luminum rex est nec de se ipso
genuit inferiora, quibus rex esset, nec ea uicina sibi, quibus
regnaret, adsumpsit, quae nec genuerit ipse nec fecerit, ne
sint duo genera boni, quorum neutrum sit ex altero, sed nec
unum indigens altero, quod a tramite ueritatis alienum est:
restat, ut ea lumina, quibus regnat, quae utique bona sunt,
quia inferiora sunt, non genuerit, quia propria sunt, non
usurpauerit, sed fecerit et condiderit deus.