Contra Secundinum (1)

Tua in me beneuolentia, quae adparet litteris tuis, grata
mihi est . sed quam te redamari a me oportet amantem me,
tam tristis sum, quod tenaciter inhaesisti suspicionibus falsis
partim aduersus me, partim aduersus ipsam, quae mutari non
potest, ueritatem. sed quod de animo meo non uerum sentis,
facile contemno; hoc enim sentis, quod etsi in me non
agnosco, fieri tamen potest, ut sit in homine. ergo etiamsi
erras in me, non tamen ita erras, ut me de hominum numero
eximat tua opinio, quia id de me credis, quod fieri potest in
animo humano, etiamsi non sit factum in animo meo. non
igitur opus est, ut tibi hanc suspicionem magnopere coner
auferre. non enim spes tua pendet ex me aut bonus esse non
poteris, nisi ego fuero. senti de Augustino quicquid libet,
sola me in oculis dei conscientia non accuset. quod enim ait
apostolus, mihi minimum est, ut a uobis iudicer aut
ab humano die. ego autem uicem tibi non rependam, ut de
tua mente aliquid existimare in malam partem audeam, quod
intueri non ualeo. nec dico, quod me subdole lacerare uolueris,
sed tantum de te opinor, quantum de te indicas uerbis. quamobrem
etsi non bona de me suspicatus sis, quod carnali timore [*]

alicuius incommoditatis, quae de uestra societate mihi accidere
poterat, haeresim Manichaeorum reliquerim, uel cupiditate
honoris, quem in catholica adeptus sum, tamen non de
te uicissim male sentiens credo esse beneuolam suspicionem
tuam et hoc non criminandi causa, sed corrigendi studio
scripsisse te existimo. si autem mihi adcommodares credendi .
beneuolentiam, quoniam latebras animi mei arguis, quas utique
promere ad oculos tuos et demonstrare non possum, .
facile de ipso mutares sententiam et nolles amplius temere
adfirmare, quod nescis.