Contra Secundinum (18)

Iam, ut arbitror. facile est tibi intellegere ex ipsius
uerbis epistulae tuae, quibus dixisti: animam, cum consentit
malo, uoluntate peccare, nullum malum esse naturam
malam uel dilectionem naturae malae, sed, cum omnes
naturae in suo genere bonae sint, malum esse peccatum,
quod fit uoluntate animae cum diligit pro ipso creatore
creaturam, siue suo nutu, cum sit mala, siue alterius persuasu,
cum consentit malo. et nihilominus sic quoque fit mala consequentibus
subpliciis, ut pro meritis omnia disponantur a
creatore summe bono in creatura bona, sed non summe bona,
quia non eam genuit de se ipso, sed fecit ex nihilo. tu autem
constituisti duas naturas. quarum unam uis bonam esse,
alteram malam, uel potius unam boni, alteram mali; nam
mala natura ex bona etiam peccando fit. fateris tamen eam
naturam. quam bonam esse dicis, malo consentiendo male [*]

facere, hoc est uoluntate peccare. at ego ambas bonas esse
adsero, sed unam earum male. facere suadendo, aliam male
facere consentiendo. sicut autem alterius consensio non est
natura, sic nec huius suasio; et sicut ista si non consentiat,
bona permanebit, integritatem naturae suae custodiens, sic illa,
si. non suadeat. emendatior erit, si uero etiam peccatum, quod
non suadet, nec ipsa committat, pariter erant integrae at-que
in suo genere laudabiles: etsi enim bis illa peccat, quae et
committit et suadet, illa autem semel, si tantummodo ad
male faciendum consentiat, tamen peccatis fiunt malae, non
natura sunt malae. aut si propter suasionem natura ista mala
est, sic et illa propter consensionem. sed si peius tibi uidetur
esse suadere quam consentire, sit ista mala, ista peior ; non
tamen tanta sit acceptio personarum tam iniqua in
iudicando gratificatio, ut cum ambae peccent. quamuis una
. grauius, . altera leuius. una dicatur natura mali. altera boni,
ac non potius aut ambae bonae, sed illa melior, quae peccat.
minus, aut ambae malae. sed illa peior. quae peccat amplius.