Contra Secundinum (12)

Nunc uero meminisse debeo epistulae me tuae quamuis
multo longiore, tamen epistula respondere. ideo quippe in aliis
non tacui, ne ubique cogar eadem dicere. sed promiseram ex
litteris tuis tibi persuadere, quam falsa credideris et quam
uera sit fidei catholicae adsertio. certe enim non omnis inter nos
discretio est, quod uos substantiam quandam malum esse dicitis.
nos uero non substantiam, sed inclinationem ab eo,
quod magis est, ad id, quod minus est, malum esse dicimus.
audi igitur et ipsum. ponis enim in epistula et dicis de
anima, quod carnis permistione ducatur ad peccatum, non
propria uoluntate atque ibi statim, credo, cum uideres, si
ita est, subueniendum esse ab omnipotenti deo prorsus omni
animae nullamque omnino debere damnari, quoniam non uoluntate
peccaret — quo constituto euerteretur sententia, quam
Manichaeus de subpliciis animarum etiam de lucis parte
uenientium terribiliter personat — uigilantissime subiecisti [*]

dicens: at si, cum se ipsam cognouerit. consentiat malo
et non se armet contra inimicum, uoluntate sua peccauit.
bene quidem, quod aliquando confiteris fieri posse, ut
sua uoluntate anima peccet; sed cui tandem malo si consentiat,
uoluntate sua peccat? ei certe, quod substantiam dicis esse.