Nunc uero meminisse debeo epistulae me tuae quamuis 
 multo longiore, tamen epistula respondere. ideo quippe in aliis 
 non tacui, ne ubique cogar eadem dicere. sed promiseram ex 
 litteris tuis tibi persuadere, quam falsa credideris et quam 
 uera sit fidei catholicae adsertio. certe enim non omnis inter nos 
 discretio est, quod uos substantiam quandam malum esse dicitis. 
 nos uero non substantiam, sed inclinationem ab eo, 
 quod magis est, ad id, quod minus est, malum esse dicimus. 
 audi igitur et ipsum. ponis enim in epistula et dicis de 
 anima, quod carnis permistione ducatur ad peccatum, non 
 propria uoluntate atque ibi statim, credo, cum uideres, si 
 ita est, subueniendum esse ab omnipotenti deo prorsus omni 
 animae nullamque omnino debere damnari, quoniam non uoluntate 
 peccaret — quo constituto euerteretur sententia, quam 
 Manichaeus de subpliciis animarum etiam de lucis parte 
 uenientium terribiliter personat — uigilantissime subiecisti

 1 que queres C 2 est om. C uitinior C 3 uoluntarie C 
 4 secuntur C 5 moleftias Cb que C 6 itaque b subpliciis C 
 er 
 7 excitationibus (er m. 1 superscr.) C 8 uellis C desines b acusare C 
 11 mole C 12 aput C 13 non 01 mee Cb et tuae C 16 literis 
 C 17 non om. b Maur . 18 discrecio C 19 substantiã∗ (e erat.) C 
 habeo C 21 id ipsum b Maur . dici*s C • 25 animae (anim M rcu.) C 
 uoluntate peccaret (tate peoca in rcu.) C 26 auerteretur C 27 manichans 
 C subpliciie C 
 
 
 dicens: at si, cum se ipsam cognouerit. consentiat malo 
 et non se armet contra inimicum, uoluntate sua peccauit. 
 bene quidem, quod aliquando confiteris fieri posse, ut 
 sua uoluntate anima peccet; sed cui tandem malo si consentiat, 
 uoluntate sua peccat? ei certe, quod substantiam dicis esse.