Contra Mendacium (25)

Neque id isto sermone suscepi, quod ad te magis
pertinet, qui Priscillianistarum latebras aperuisti, quantum ad
eorum adtinet dogmata falsa atque peruersa, ne ita inuestigata
uideantur, quasi docenda fuerint et non redarguenda. magis
ergo fac, ut expugnata iaceant, quae fecisti ut prodita pateant,
ne, dum uolumus ad indaginem hominum fallacium peruenire,
ipsas falsitates sinamus tamquam insuperabiles permanere, [*] [*]
cum potius debeamus et in latentium cordibus destruere
falsitates quam parcendo falsitatibus inuenire fallaces. porro
inter illa dogmata eorum, quae subuertenda sunt, etiam hoc
est utique quod dogmatizant, ad occultandam religionem religiosos
debere mentiri, in tantum ut non solum de aliis rebus
ad doctrinam religionis non pertinentibus, sed de ipsa quoque
religione mentiendum sit, ne patescat alienis, ut uidelicet
negandus sit Christus, quo possit inter inimicos suos latere
christianus. etiam hoc, obsecro te, dogma inpium nefariumque
subuerte, propter quod astruendum argumentantes de scripturis
colligunt testimonia, quibus uideantur non solum ignoscenda
uel toleranda, uerum et honoranda mendacia. ad te igitur pertinet,
sectam detestabilem cum refellis, sic accipienda monstrare
ista testimonia scripturarum, ut uel doceas non esse quae
putantur esse mendacia, si eo modo intellegantur, quo intellegenda
sunt, uel imitanda non esse etiam quae manifestum est
esse mendacia, uel certe ad extremum de his saltem rebus, quae
ad doctrinam religionis pertinent, nullo modo esse mentiendum.
sic enim uere funditus euertuntur, dum euertitur, ubi delitiscunt:
ut eo ipso minime sectandi et maxime cauendi iudicentur,
quo se ad occultandam haeresim suam profitentur esse
mendaces. hoc in eis est primitus expugnandum, hoc eorum
uelut idoneum munimentum ueritatis ictibus feriendum atque
deiciendum. nec eis quam non habebant, alia latebra, quo [*]
confugiant, est praebenda, ut, si forte ab his produntur, quos
conati fuerint seducere nec potuerint, dicant: temptare illos
uoluimus, quoniam nos prudentes catholici docuerunt ad inueniendos
haereticos id esse faciendum. sed aliquanto commendatius
oportet ut dicam, cur ista mihi uideatur tripertita ratio
disputandi aduersus eos, qui patronas mendaciis suis scripturas
uolunt adhibere diuinas: ut prius ostendamus nonnulla,
quae ibi putantur esse mendacia, non esse quod putantur, si
recte intellegantur; deinde, si qua ibi mendacia manifesta
sunt, imitanda non esse; tertio contra omnes omnium opiniones,
quibus uidetur ad uiri boni officium pertinere aliquando
mentiri, omni modo tenendum in doctrina religionis nullo
modo esse mentiendum. haec enim tria tibi exequenda paulo
ante commendaui et quodam modo iniunxi.