Contra Litteras Petiliani (3.68)

Et si hoc de euangelio recte dicitur, quanto magis
de baptismo dicendum est, quod ita pertinet ad euangelium,
ut sine illo quidem ad regnum caelorum nemo perueniat, sed
si accedat sacramento iustitia! qui enim dixit: nisi quis
renatus fuerit ex aqua et spiritu, non intrabit in
regnum caelorum, idem ipse dixit: nisi abundauerit
iustitia uestra super scribarum et Pharisaeorum,
non intrabitis in regnum caelorum. forma sacramenti
datur per baptismum, forma iustitiae per euangelium: alterum
sine altero non perducit ad regnum caelorum. uerumtamen perfecte
baptizare etiam minus docti possunt, perfecte autem
euangelizare multo difficilioris et rarioris est operis. ideo
doctor gentium plurimis excellentior euangelizare missus est,
non baptizare, quoniam hoc per multos fieri poterat, illud per
paucos, inter quos eminebat. et tamen legimus eum aliquot
locis dixisse euangelium meum, \'baptismum\' autem \'meum\'
numquam dixit, sed nec- cuiusquam per quem ministratus est.
nam solus ille baptismus quem dedit Iohannes dictus est
baptismus Iohannis. hoc praecipuum uir ille dispensationis
suae munus accepit, ut lauacri praecursorium sacramentum
etiam illius diceretur per quem dispensabatur; baptismus [*] [*]
autem quem ministrauerunt discipuli Christi nullius eorum
dictus est, ut illius esse intellegeretur de quo dictum est:
Christus dilexit ecclesiam et se ipsum tradidit
pro ea, ut eam sanctificaret mundans eam lauacro
aquae in uerbo. si ergo euangelium, quod ita Christi est,
ut possit et minister propter munus dispensationis dicere
suum, potest homo etiam per malum dispensatorem sine periculo
accipere faciens quod dicit, quod autem facit non faciens.
quanto magis baptismum Christi, quem nemo apostolorum ita
ministrauit, ut auderet dicere suum, potest quisque sine
contagione mali ministri percipere, qui bona fide accedit ad
Christum!