Contra Litteras Petiliani (3.69)

Proinde si Petilianus, cum ego quae posuit de
scripturis testimonia quod contra nos non essent non praetermiserim
demonstrare, ipse quae posui partim omnino non attigit,
partim quae tractare uoluit nihil aliud se quam exire inde
non potuisse monstrauit, non diu hortandi estis uel admonendi.
ut uideatis quid tenere, quid cauere debeatis. sed forte in
sanctarum scripturarum testimoniis talis apparuit, in his uero
documentis quae inter homines de ipso schismate gesta sunt,
aliquid ualuit. immo uero et in his, quamquam post diuina
testimonia superfluo requirantur, quid commemorauit aut quid
probauit? qui cum fuisset grauiter in traditores inuectus et
multa in eos etiam de sanctis libris testimonia proclamasset,
nihil tamen dixit unde nos ostenderet traditores. ego autem
commemoraui Siluanum Cirtensem, cui quibusdam interpositis
etiam ipse successit, cum adhuc esset subdiaconus, gestis
municipalibus expressum esse traditorem. contra hoc ille
mutire nil ausus est. et profecto uidetis, quanta eum necessitudo
compellebat ad respondendum, ut uidelicet prodecessorem
suum et non solum consocium, sed ut ita dicam etiam [*] [*]
cathedraneum innocentem a crimine traditionis ostenderet, praesertim
cum totam causam uestram ibi constituatis, ut traditores
appelletis eos, quos traditoribus communionis tramite
successisse uel fingitis uel putatis. qui ergo ipsius causae
uestrae necessitate, etiam si Rusiccadiensem uel Calamensem
uel cuiuslibet alterius ciuitatis aliquem de parte uestra gestis
municipalibus demonstratum dicerem traditorem, omni modo
eum defendere cogeretur, de suo prodecessore conticuit. unde,
nisi quia hic non inuenit quam caliginem offunderet, unde
saltem homines mente tardissimos et somnolentissimos falleret?
quid enim diceret, nisi falsa de Siluano ista iactari? sed recitamus
gesta, et quando factum sit et quando etiam Zenophilo
consulari allegatum sit. quibus quomodo ille resisteret saeptus
undique optima causa catholicae, uestra autem pessima? unde
ista uerba commemoro ex illa epistula mea, cui per hanc
quam nunc refello uideri uoluit respondisse, utique ut uideatis
quam inuicte positum sit, contra quod ille nihil tutius
inuenire potuit quam silentium.