Contra Litteras Petiliani (3.34)

Obsecro uos, huc aduertite: ego quaero unde
abluatur accipientis conscientia, cum maculosam non sancte
dantis ignorat, si conscientia sancte dantis attenditur quae
abluat accipientis, et unde accipiat fidem qui nesciens a perfido
baptizatur, si quisquis fidem sciens a perfido sumpserit
non fidem percipit sed reatum; et ille mihi respondet discutiendum
esse et baptizatorem et baptizandum. et ad hoc probandum,
unde quaestio nulla est, adhibet exemplum Iohannis,
quod eum discusserint, qui ab eo quaesierunt quem se esse
diceret, quod ipse quoque discusserit eos quibus ait: generatio
uiperarum, quis uobis ostendit fugere ab
ira uentura? quid hoc ad rem, quid hoc ad causam? deus
Iohanni perhibuerat testimonium excellentissimae sanctitatis
prophetia praeclarissima praecedente, et quando conceptus et
quando natus est. quaerebant autem illi iam credentes esse
sanctum, quemnam se diceret esse sanctorum uel utrum ipse
esset sanctus sanctorum, quod est Christus Iesus. tanta quippe
gratia illi habebatur, ut continuo crederetur quidquid de se
ipse dixisset. si autem hoc exemplo asseritur quilibet nunc
discutiendus esse baptista, quidquid de se quisque dixerit
credendus erit. quis est autem fictus quem fugit utique, sicut
scriptum est, sanctus spiritus, quin de se optime credi uelit
atque id agat quibus uerbis potuerit? iam ergo cum fuerit
interrogatus, quisnam sit, et responderit se esse dei fidelem
dispensatorem nec cuiusquam criminis macula pollutam habere
conscientiam, haec erit tota discussio, an etiam mores eius et
uita diligentius intuenda est? ita sane. sed non hoc scriptum
est fecisse illos, qui Iohannem in deserto Iordanis interrogauerunt
quis esset. [*] [*]