Contra Litteras Petiliani (3.33)

Hoc est quod exhorremus in uobis, hoc est
quod damnat diuina sententia ueracissime ac manifestissime
clamans: maledictus omnis qui spem suam ponit in
homine. hoc est quod apertissime prohibet sancta humilitas
et caritas apostolica clamante Paulo: nemo glorietur in
homine. hoc est quod in nos inanium calumniarum et acerrimorum
maledictorum crebrescit impetus, ut quasi euerso
homine nulla spes remaneat eorum, quibus uerbum dei et
sacramentum pro dispensatione nobis credita ministramus.
respondemus eis: quo usque apponitis super hominem?
respondet eis catholica ueneranda societas: nonne deo subicietur
anima mea? ab ipso enim salutare meum;
etenim ipse est deus meus, susceptor meus, non
emigrabo. nam quae alia causa fuit istis emigrandi de
domo dei, nisi quia uasa facta in contumeliam, sine quibus
illa usque ad diem iudicii non erit, finxerunt se ferre non
posse, cum tamen hoc magis ipsi fuisse et aliis calumniose
obiecisse gestis atque conscriptis tunc rebus appareant. de
quibus in contumeliam factis, ne propter illa de domo magna,
quae magno patri familias una est, perturbatus emigret, dicit
dei seruus et bonus fidelis uel fidem in baptismo percepturus
quod paulo ante commemoraui: n onne deo subicietur anima
mea? deo utique, non homini; ab ipso enim salutare
meum, non ab homine. iste autem, ne saltem tunc deo daret
abluendum mundandumque hominem, quando maculosa conscientia
non sancte dantis occulta est et fidem nesciens [*] [*]
quisquis sumit a perfido, hoc, inquit, tibi breuiter dico: et tu
baptistam discutere et ab eo discuti debuisti.