Obsecro uos, huc aduertite: ego quaero unde 
 abluatur accipientis conscientia, cum maculosam non sancte 
 dantis ignorat, si conscientia sancte dantis attenditur quae 
 abluat accipientis, et unde accipiat fidem qui nesciens a perfido 
 baptizatur, si quisquis fidem sciens a perfido sumpserit 
 non fidem percipit sed reatum; et ille mihi respondet discutiendum 
 esse et baptizatorem et baptizandum. et ad hoc probandum, 
 unde quaestio nulla est, adhibet exemplum Iohannis, 
 quod eum discusserint, qui ab eo quaesierunt quem se esse 
 diceret, quod ipse quoque discusserit eos quibus ait: generatio 
 uiperarum, quis uobis ostendit fugere ab 
 ira uentura? quid hoc ad rem, quid hoc ad causam? deus 
 Iohanni perhibuerat testimonium excellentissimae sanctitatis 
 prophetia praeclarissima praecedente, et quando conceptus et 
 quando natus est. quaerebant autem illi iam credentes esse 
 sanctum, quemnam se diceret esse sanctorum uel utrum ipse 
 esset sanctus sanctorum, quod est Christus Iesus. tanta quippe 
 gratia illi habebatur, ut continuo crederetur quidquid de se 
 ipse dixisset. si autem hoc exemplo asseritur quilibet nunc 
 discutiendus esse baptista, quidquid de se quisque dixerit 
 credendus erit. quis est autem fictus quem fugit utique, sicut 
 scriptum est, sanctus spiritus, quin de se optime credi uelit 
 atque id agat quibus uerbis potuerit? iam ergo cum fuerit 
 interrogatus, quisnam sit, et responderit se esse dei fidelem 
 dispensatorem nec cuiusquam criminis macula pollutam habere 
 conscientiam, haec erit tota discussio, an etiam mores eius et 
 uita diligentius intuenda est? ita sane. sed non hoc scriptum 
 est fecisse illos, qui Iohannem in deserto Iordanis interrogauerunt 
 quis esset.

 1 pag. 187, 16 10 cf. Petil. epist. II cf. Ioh. 1, 22 12 Matth. 
 3, 7 28 cf. Sap. 1, 5 

 4 non bis Q 8 reatnr (sic) 0 18 a uentura ira PQ et UuJg . 
 20 gratia om. Otnl 22 se om. Oml 24 spiritus sanctus PQv quin] 
 qui OQ