Contra Litteras Petiliani (3.22)

Iam fortasse dicet mihi aliquis uestrum: (haec
omnia quae dixit in te ad hoc ualere uoluit, ut te deformaret
ac per te illos quibus communicas, ne ulterius alicuius momenti
esse te existiment uel ipsi uel hi, quos ad uestram
communionem traducere niteris. ceterum ex quo proposuit
uerba epistulae tuae, ex illo considerandum est utrum nihil
ad illa responderit.\' ita ergo faciamus: ex ipso prorsus loco
scripta eius consideremus. excepto ergo prooemio, quo uolui
animum praeparare lectoris et pauca eius uerba prima [*]
contumeliosa magis quam ad rem pertinentia praeterire: ait, inquam:
\'conscientia namque dantis attenditur quae
abluat accipientis.\' quid si lateat dantis conscientia
et fortasse maculosa sit, quomodo poterit accipientis
abluere conscientiam, si, quemadmodum
dicit, conscientia dantis attenditur quae abluat
accipientis? si enim dixerit ad accipientem non
pertinere quidquid mali latuerit in conscientia
dantis, ad hoc ualebit fortasse illa ignorantia, ut
de conscientia baptizatoris sui non possit nesciens
maculari. sufficiat ergo, ut alterius (conscientia)
maculosa cum ignoratur non maculet; numquid
autem etiam abluere potest? unde igitur abluendus
est qui accipit baptismum, cum dantis polluta
conscientia eat et hoc ille qui est accepturus ignorat,
praesertim cum addat et dicat: \'nam qui fidem
a perfido sumpserit non fidem percipit sed reatum\'?