Contra Faustum (5.3)

Age ergo, ipsum eundem interrogemus Christum et,
unde potissimum nobis salutis oriatur occasio, ex eius ore
discamus. quis hominum intrabit in regnum tuum, Christe?
qui fecerit, inquit, uoluntatem patris mei, qui in caelis
est. non dixit: qui me professus fuerit natum. et alibi ad
discipulos: ite, docete omnes gentes baptizantes eos
in nomine patris et filii et spiritus sancti et docentes
eos seruare omnia, quae mandaui uobis, non dixit: docentes
eos, quia sim natus, sed ut mandata conseruent. item
alibi: amici mei eritis, si feceritis, quae praecipio
uobis, non dixit: si natum me credideritis. rursum: si feceritis
mandata mea, manebitis in mea caritate et alia
multa. necnon et in monte cum doceret: beati pauperes,
dicens, beati mites, beati pacifici, beati puro corde,
beati qui lugent, beati qui esuriunt, beati qui persecutionem
patiuntur propter iustitiam, nusquam dixit:
beati, qui me confessi fuerint natum. et in discretione agnorum
ab haedis in iudicio dicturum se dicit iis, qui ad dexteram
sunt: esuriui, et cibastis me; sitiui, et potastis me
et cetera; propterea recipite regnum. non dixit: quia natum
me credidistis, regnum percipite. necnon et diuiti quaerenti [*] [*] [*] [*]

uitam aeternam, uade. inquit, uende omnia, quae habes,
et sequere me; non dixit: crede me natum, ut in aeternum
uiuas. ecce igitur portioni meae, quam mihi de gemina, ut
uultis, fide delegi, ubique regnum, uita, beatitudo promittitur,
uestrae uero nusquam. aut docete sicubi scriptum est beatum
esse regnumue percepturum aut aeternam habiturum uitam,
qui eum fassus fuerit natum ex femina. interim tamen, si et
haec pars est fidei, beatitudinem non habet. cum uero eam
nec partem fidei probauerimus, quid fiet? nempe eritis uos
inanes, quod et ipsum utique monstrabitur. sed interim hoc
satis nobis est ad propositum, quia portio haec nostra beatitudinibus
coronata sit. cui tamen accedit et illa alia beatitudo
ex confessione quoque sermonis, quia Iesum confitemur esse
Christum filium dei uiui, quod aeque ipse ore suo testatur
Iesus dicens ad Petrum: beatus es, Simon Bariona, quia
non tibi hoc caro et sanguis reuelauit, sed pater meus,
qui in caelis est. quapropter non iam, ut putabatis, unam,
sed duas easdemque ratas fidei partes tenemus et in utraque
pariter beati appellamur a Christo, quia alteram earum operibus
exercentes alteram sine blasphemia praedicamus.