Contra Faustum (5.2)

Sed non, inquit, accipere euangelium hoc solum est, si
quod praecepit, facias, sed ut etiam credas omnibus, quae in
eodem scripta sunt, quorum primum est illud, quia sit natus
Iesus. sed nec item illud solum est euangelium accipere, ut credas,
quia natus est Iesus, sed ut facias etiam, quod praecepit. ac
si me idcirco euangelium non accipere putas, quia generationem
praetermitto. nec tu ergo accipis et multo magis non
accipis, quia praecepta contemnis. ac per hoc interim pares
sumus, donec discutiamus et partes; aut si tibi non praeiudicat
praeceptorum ista contemptio ad profitendum, quia
accipias euangelium, mihi quare ad hoc praeiudicet genealogia
damnata? quodsi accipere euangelium in duobus his constat,
ut dicis, genealogias credere et seruare mandata, quid ergo
inperfectus inperfectum iudicas ? uterque nostrum eget alterutro.
sin, quod certius est, accipere euangelium in sola obseruatione
constat caelestium mandatorum. duplici modo
inprobus es, qui, ut dici solet, desertor arguas militem. et
tamen age, ponamus, quia ita uis, duo haec partes esse fidei
perfectae, quarum una quidem constet in uerbo, id est fateri
Christum natum, altera uero in opere, quod est obseruatio
praeceptorum. uides ergo quam arduam ego et difficiliorem
mihi partem elegerim; tu uide quam leuissimam et faciliorem. [*] [*]

nec inmerito plebs ad te confugit. a me refugit, nesciens
utique, quia regnum dei non sit in uerbo, sed in uirtute.
quid ergo est, quod me lacessis, si difficiliorem fidei adgressus
partem tibi ut infirmo reliqui faciliorem ? sed ego ad tribuendam,
inquit, salutem animis hanc partem fidei efficaciorem
puto ac magis idoneam, quam tu reliquisti, id est Christum
fateri natum.