Contra Faustum (5.4)

AUGUSTJNUS respondit: Iam supra commemoraui, quam
saepe se dominus Iesus Christus filium hominis dicat et quanta
uanitate Manichaei fabulam nefandi sui erroris inducant de
nescio quo commenticio primo homine, quem non terrenum,
sed fallacibus elementis indutum contra apostolum praedicant
dicentem: primus homo de terra terrenus, et quanta
cura nos idem monuerit apostolus dicens: si quis uobis
adnuntiauerit praeterquam quod adnuntiauimus uobis,
anathema sit. quapropter restat, ut filium hominis Christum [*] [*]

ita credamus, sicut apostolica ueritate praedicatur, non sicut
Manichaeorum falsitate confingitur. cum igitur eum euangelistae
adnuntient natum ei femina de domo Dauid, hoc est
de familia Dauid, Paulusque ad Timotheum scribat dicens:
memor esto Christum Iesum resurrexisse a mortuis
ex semine Dauid secundum euangelium meum: satis
adparet, quemadmodum Christum filium hominis credere debeamus,
qui filius dei, per quem facti sumus, etiam filius
hominis per adsumptionem carnis factus est, ut moreretur
propter delicta nostra et resurgeret propter iustificationem
nostram. ideoque utrumque se dicit, et filium dei et filium
hominis. unde ne pergam per plurima, uno loco in euangelio
secundum Iohannem ita scriptum est: amen, amen dico
uobis, quia uenit hora et nunc est, quando mortui
audient uocem filii dei; et qui audierint, uiuent. sicut
enim pater habet uitam in semet ipso, sic dedit et
filio uitam habere in semet ipso; et potestatem dedit
ei et iudicium facere, quia filius hominis est. dixit:
uocem filii dei audient, et dixit: quia filius hominis
est. secundum hoc enim, quod dixit filius hominis est',
accepit potestatem iudicium faciendi, quia in ipsa forma uenturus
est ad iudicium, ut et a bonis et a malis uideatur. in
qua forma etiam ascendit in caelum et uox illa discipulis
sonuit: sic ueniet, quemadmodum eum uidistis euntem
in caelum. nam secundum id, quod filius dei deus aequalis
est patri et cum patre unum, non uidebitur a malis; beati
enim mundo corde, quia ipsi deum uidebunt. cum ergo
credentibus in se promittat uitam aeternam nec aliud sit credere
in eum quam credere in uerum Christum, qualem se [*] [*] [*]
ipse praedicat et ab apostolis praedicatur, hoc est et uerum
dei filium et uerum hominis filium: uos, Manichaei, qui creditis
in falsum et fallacem, falsi et fallacis hominis filium,
cum et ipsum deum gentis aduersae tumultu perterritum
membra sua misisse crucianda nec postea tota purganda docetis,
uidetis, quam sitis alieni a uita aeterna, quam promittit
Christus illis, qui credunt in eum. at enim dixit Petro confitenti
eum filium dei: beatus es, Simon Bariona. numquid
ideo nihil promisit eis, qui in eum filium hominis crederent,
cum idem ipse sit et filius dei et filius hominis ?
habes etiam aperte uitam aeternam promissam credentibus in
filium hominis. sicut exaltauit, inquit, Moyses serpentem
in heremo, sic oportet exaltari filium hominis, ut
omnis, qui crediderit in eum, non pereat, sed habeat
uitam aeternam. quid uultis amplius? credite ergo in filium
hominis, ut habeatis uitam aeternam, quia ipse est et filius
dei, qui potest dare uitam aeternam, quia ipse est uerus
deus et uita aeterna, sicut idem Iohannes ait in epistula
sua, ubi etiam dicit antichristum esse, qui negat Christum in
carne uenisse.