Contra Faustum (5.5)

Quid ergo uos tamquam de mandatorum eius perfectione
iactatis, quod ea quae in euangelio praecepta sunt operamini?
quid enim illa prodessent, ubi non est fides uera, etiamsi
uere inplerentur a uobis ? nonne audistis apostolum dicentem:
si distribuam omnia mea pauperibus et tradam corpus.
meum, ut ardeam, caritatem autem non habeam, nihil
mihi prodest? quid ergo uos tamquam de christiana paupertate
iactatis, cum christiana caritate careatis ? habent enim [*] [*]

inter se quam caritatem uocant etiam latrones sibi debentes
facinorosam flagitiosamque conscientiam, sed non caritatem,
quam commendat apostolus. et ut eam a ceteris inprobandis
repudiandisque secerneret, ait alio loco: finis autem praecepti
est caritas de corde puro et conscientia bona
et fide non ficta. unde ergo habere potestis ueram caritatem
ex fide ficta surgentem ? aut quando uos pigebit fidem uestram
pugnare mendaciis, quando et primum hominem uestrum cum
suis hostibus in suae naturae ueritate manentibus mutabili
fallacia dimicasse praedicatis et istum Christum, qui dicit:.
ego sum ueritas, speciem carnis, mortem crucis, uulnera
passionis, cicatrices resurrectionis mentitum esse suadetis P
proinde uos Christo uestro anteponi uultis, si illo mentiente
uos adnuntiatis ueritatem. si autem Christum uestrum sectari
uultis, quis non in uobis caueat falsitatem, ut in his quoque
mandatis, quae uos inplere dicitis, non sit nisi sola fallacia?
quippe cum ausus sit Faustus dicere, quod aes in zonis non
portetis — nisi forte ideo uerum dixit, quia non aes in zonis,
sed et aurum in arcellis et in sacculis habeatis — nec reprehenderentur
ista in uobis, nisi quia profitemini aliud et aliter
uiuitis. adhuc in rebus humanis est ille Constantius, modo
iam frater noster catholicus christianus, qui multos uestrum
Romae in domum suam congregauerat propter inplenda praecepta
Manichaei, satis quidem uana et inepta, sed tamen quae
magna existimatis: quibus cum uestra infirmitas cederet,
dispersi estis quisque in uiam suam. unde illi, qui in eis
perdurare uoluerunt, a uestra societate schisma fecerunt, et [*] [*]
quia in mattis dormiunt, Mattarii appellantur; a quorum
stratis longe dissimiles fuerunt plumae Fausti et caprinae
lodices, qua deliciarum adfluentia non solum Mattarios fastidiebat,
sed etiam domum patris sui hominis pauperis Mileuitani.
auferte ergo perditam simulationem, si de moribus
non uultis, saltem de litteris uestris, ne lingua uestra cum
uita uestra tamquam ille primus homo cum gente tenebrarum
mendacibus non elementis, sed uerbis pugnare uideatur.