Contra epistulam fundamenti (7)

Sed tamen quaero, cum pater et filius et spiritus sanctus
nobis etiam confitentibus non dispari natura copulentur, cur
hominem susceptum ab spiritu sancto Manichaeum non putatis
turpe natum ex utroque sexu praedicare, hominem autem
susceptum ab unigenita sapientia dei natum de uirgine credere
formidatis? si caro humana, si concubitus uiri, si uterus
mulieris non potuit inquinare spiritum sanctum, quomodo
potuit uirginis uterus inquinare dei sapientiam? Manichaeus
ergo iste, qui sancto spiritu et euangelica lectione gloriatur.
necesse est uobis concedat aut missum se esse a sancto
spiritu aut susceptum. si missus est, paracleti se apostolum
dicat; si susceptus, concedat ei hominem matrem, quem suscepit
unigenitus filius dei, si ei, quem suscepit spiritus sanctus,
concedit et patrem. credat uirginitate Mariae uerbum dei non [*]

esse pollutum, si concubitu parentum suorum sanctum spiritum
non potuisse pollui ut credamus hortatur. quodsi dixeritis
non in utero uel ante uterum, sed iam natum Manichaeum
ab spiritu sancto esse susceptum, sufficit, ut fateamini habuisse
carnem de uiro et femina procreatam. cum enim uos non
timeatis uiscera et sanguinem Manichaei de humano concubitu
uenientem et intestina fimo plena, quae illa caro /jestabat, et
his omnibus non credatis contaminatum esse spiritum sanctum,
a quo illum hominem susceptum esse creditis: cur ego uterum
uirginalem et intacta genitalia reformidem et non potius
credam sapientiam dei in ipsis maternis uisceribus homine
suscepto inmaculatam sinceramque mansisse ? quapropter quoniam
siue missum siue susceptum a paracleto se Manichaeus
uester adfirmet, nihil horum poterit obtinere, ego iam cautior
neque missum eum credo neque susceptum.