Contra epistulam fundamenti (6)

Quaero enim, cur epistulae huius principium sit: Manichaeus
apostolus Iesu Christi, et non sit: paracletus
apostolus Iesu Christi. si autem missus a Christo paracletus
Manichaeum misit, cur lego: Manichaeus apostolus Iesu
Christi, et non potius: Manichaeus apostolus paracleti? si
dicis ipsum esse Christum, qui est etiam spiritus sanctus,
contradicis ipsi scripturae, ubi dominus ait: et alium paracletum
mittam uobis. si autem ideo Christi nomen recte
positum putas, non quia ipse est Christus, qui et paracletus,
sed quia eiusdem sunt ambo substantiae, id est. non quia
unus est, sed quia unum sunt, poterat et Paulus dicere:
Paulus apostolus dei patris, quia dixit dominus: ego et pater
unum sumus. nusquam hoc dicit, sed nec quisquam apostolorum
patris se apostolum scribit. quid sibi ergo uult ista
nouitas ? nonne uobis uidetur nescio quam redolere fallaciam ?
certe si nihil interesse arbitratus est, cur non uarie in aliis
epistulis apostolum Christi se nominat, in aliis paracleti? sed [*] [*]

Christi semper audiui, quotienscumque audiui, paracleti autem
nec semel. quid hoc esse causae arbitramur, nisi quia illa
superbia, mater omnium haereticorum, inpulit hominem, ut
non missum se ab paracleto uellet uideri, sed ita susceptum,
ut ipse paracletus diceretur? sicut Iesus Christus homo non
a filio dei, id est uirtute et sapientia dei. per quam facta
s:mt omnia, missus est, sed ita susceptus secundum catholir-am
fidem, ut ipse esset dei filius, id est in illo ipso dei
sapientia sanandis peccatoribus adpareret: sic se ille uoluit ab
spiritu sancto, quem Christus promisit. uideri esse susceptum.
ut iam cum audimus Manichaeum spiritum sanctum, intellegamus
apostolum Iesu Christi, id est missum a Iesu Christo,
qui eum se missurum esse promisit. singularis audacia ista
et ineffabile sacrilegium!