Contra Adimantum (27)

De eo, quod in Esaia propheta scriptum est: ego sum
deus, qui facio pacem et constituo mala. etiam hoc
eadem regula soluitur. non enim reprehendit Adimantus, quod
dixit deus : facio pacem. sed quod dixit: constituo mala.
cum Paulus apostolus haec duo similiter uno in loco etiam
latius tractauerit dicens: uides ergo bonitatem et seueritatem
dei: in eos quidem, qui ceciderunt, seueritatem,
in te autem bonitatem, si permanseris in bonitate;
alioquin et tu excideris, et illi si non permanserint
in incredulitate, inserentur. potens est enim deus
iterum inserere illos. in hoc sermone apostolico satis
adparet bonitas dei, secundum quam dixit Esaias: ego sum
deus, qui facio pacem, et seueritas, secundum quam dixit:
constituo mala. simul etiam ostendit in nostra potestate
esse, ut uel inseri bonitate ipsius uel excidi seueritate mereamur.
non est ergo Esaiae contrarium euangelium, sicut putat
uel potius putari cupit Adimantus, ubi dominus ait: beati [*] [*]

pacifici, quia filii dei uocabuntur. uel ex ipsa enim
parte debuit agnoscere etiam Esaiam scire filios dei esse
pacificos. quia per eum dixit deus: ego sum. qui facio
pacem. sed cum in alia parte ad male intellegendum oculum
figit, in altera se ipse caecauit. quodsi uellet alius similiter
caecus dicere bonum esse uetus testamentum, ubi dominus
dicit: nolo mortem peccatoris. quantum ut reuertatur
et uiuat. malum esse autem nouum testamentum, ubi dicit
Christus: ite in ignem aeternum. qui praeparatus est
diabolo et angelis eius: nonne in foueam cadens omnes,
qui se sequerentur, indoctos et scripturarum ignaros in inperitiae
caecitatem geminata malitia secum pariter praecipitaret?
qui autem oculo pio legit, et in nouo testamento inuenit, quod
isti accusant in uetere. et in uetere, quod laudant in nouo.