De civitate dei (2.7)

CAPUT VII. Inutilia esse inuenta philosophica sine auctoritate diuina, ubi quemque ad uitia pronum magis mouet quid di fecerint, quam quid homines disputarint.

An forte nobis philosophorum scholas disputationesque memorabunt?
Primo haec non Romana, sed Graeca sunt; aut si
propterea iam Romana, quia et Graecia facta est Romana
prouincia, non deorum praecepta sunt, sed hominum inuenta,
qui utcumque conati sunt ingeniis acutissimis praediti ratiocinando
uestigare, quid in rerum natura latitaret, quid in
moribus adpetendum esset adque fugiendum, quid in ipsis
ratiocinandi regulis certa conexione traheretur, aut quid non
esset consequens uel etiam repugnaret. Et quidam eorum
quaedam magna, quantum diuinitus adiuti sunt, inuenerunt; [*] [*]

quantum autem humanitus inpediti sunt, errauerunt, maxime
cum eorum superbiae iuste prouidentia diuina resisteret, ut
uiam pietatis ab humilitate in superna surgentem etiam
istorum conparatione monstraret; unde postea nobis erit in
Dei ueri Domini uoluntate disquirendi ac disserendi locus.
Verum tamen si philosophi aliquid inuenerunt, quod agendae
bonae uitae beataeque adipiscendae satis esse possit: quanto
iustius talibus diuini honores decernerentur! Quanto melius
et honestius in Platonis templo libri eius legerentur, quam
in templis daemonum Galli absciderentur, molles consecrarentur,
insani secarentur, et quidquid aliud uel crudele uel turpe,
uel turpiter crudele uel crudeliter turpe in sacris talium
deorum celebrari solet! Quanto satius erat ad erudiendam
iustitia iuuentutem publice recitari leges deorum quam laudari
inaniter leges adque instituta maiorum! Omnes enim cultores
talium deorum, mox ut eos libido perpulerit feruenti, ut ait
Persius, tincta ueneno, magis intuentur quid Iuppiter fecerit,
quam quid docuerit Plato uel censuerit Cato. Hinc aput
Terentium flagitiosus adulescens spectat tabulam quandam
pictam in pariete,

ubi inerat pictura haec, Iouem

Quo pacto Danaae misisse aiunt quondam in gremium

imbrem aureum,

[*] [*]
adque ab hac tanta auctoritate adhibet patrocinium turpitudini
suae, cum in ea se iactat imitari deum.

At quem deum!

inquit;

qui templa caeli summo sonitu concutit.

Ego homuncio id non facerem? Ego uero illud feci ac libens.