De civitate dei (2.8)

CAPUT VIII. De ludis scaenicis, in quibus di non offenduntur editione suarum turpitudinum, sed placantur.

At enim non traduntur ista sacris deorum, sed fabulis
poetarum. Nolo dicere illa mystica quam ista theatrica esse
turpiora; hoc dico, quod negantes conuincit historia, eosdem
illos ludos, in quibus regnant figmenta poetarum, non per
inperitum obsequium sacris deorum suorum intulisse Romanos,
sed ipsos deos, ut sibi sollemniter ederentur et honori suo
consecrarentur, acerbe imperando et quodam modo extorquendo
fecisse; quod in primo libro breui commemoratione perstrinxi.
Nam ingrauescente pestilentia ludi scaenici auctoritate pontificum
Romae primitus instituti sunt. Quis igitur in agenda
uita non ea sibi potius sectanda arbitretur, quae actitantur
ludis auctoritate diuina institutis, quam ea, quae scriptitantur
legibus humano consilio promulgatis? Adulterum Iouem si
poetae fallaciter prodiderunt, di utique casti, quia tantum [*] [*]

nefas per humanos ludos confictum est, non quia neglectum,
irasci ac uindicare debuerunt. Et haec sunt scaenicorum tolerabiliora
ludorum, comoediae scilicet et tragoediae, hoc est
fabulae poetarum agendae in spectaculis multa rerum turpitudine,
sed nulla saltem, sicut alia multa, uerborum obscenitate
conpositae; quas etiam inter studia, quae honesta ac liberalia
uocantur, pueri legere et discere coguntur a senibus.