De civitate dei (1.36)

Sed adhuc mihi quaedam dicenda sunt aduersus eos, qui
Romanae rei publicae clades in religionem nostram referunt,
qua dis suis sacrificare prohibentur. Commemoranda sunt
enim quae et quanta occurrere potuerint uel satis esse uidebuntur
mala, quae illa ciuitas pertulit uel ad eius imperium
prouinciae pertinentes, antequam eorum sacrificia prohibita
fuissent; quae omnia procul dubio nobis tribuerent, si iam
uel illis clareret nostra religio, uel ita eos a sacris sacrilegis
prohiberet. Deinde monstrandum est, quos eorum mores et
quam ob causam Deus uerus ad augendum imperium adiuuare
dignatus est, in cuius potestate sunt regna omnia, quamque
nihil eos adiuuerint hi, quos deos putant, et potius quantum
decipiendo et fallendo nocuerint. Postremo aduersus eos
dicetur, qui manifestissimis documentis confutati adque conuicti
conantur adserere non propter uitae praesentis utilitatem,
sed propter eam, quae post mortem futura est, colendos deos.
Quae, nisi fallor, quaestio multo erit operosior et subtiliore
disputatione dignior, ut et contra philosophos in ea disseratur,
non quoslibet, sed qui aput illos excellentissima gloria
clari sunt et nobiscum multa sentiunt, et de animae inmortali
tate et quod Deus uerus mundum condiderit et de prouidentia
eius, qua uniuersum quod condidit regit. Sed quoniam
et ipsi in illis, quae contra nos sentiunt, refellendi sunt, deesse
huic officio non debemus, ut refutatis inpiis contradictionibus
pro uiribus, quas Deus impertiet, adseramus ciuitatem Dei [*]