De civitate dei (1.35)

Haec et talia, si qua uberius et commodius potuerit, respondeat
inimicis suis redemta familia domini Christi et peregrina
ciuitas regis Christi. Meminerit sane in ipsis inimicis latere
ciues futuros, ne infructuosum uel aput ipsos putet, quod,
donec perueniat ad confessos, portat infensos; sicut ex illorum
numero etiam Dei ciuitas habet secum, quamdiu peregrinatur
in mundo, conexos communione sacramentorum, nec secum
futuros in aeterna sorte sanctorum, qui partim in occulto,
partim in aperto sunt, qui etiam cum ipsis inimicis aduersus
Deum, cuius sacramentum gerunt, murmurare non dubitant,
modo cum illis theatra, modo ecclesias nobiscum replentes.
De correctione autem quorundam etiam talium multo minus
est desperandum, si aput apertissimos aduersarios praedestinati
amici latitant, adhuc ignoti etiam sibi. Perplexae quippe sunt
istae duae ciuitates in hoc saeculo inuicemque permixtae,
donec ultimo iudicio dirimantur; de quarum exortu et procursu
et debitis finibus quod dicendum arbitror, quantum diuinitus
adiuuabor, expediam propter gloriam ciuitatis Dei, quae alienis
a contrario comparatis clarius eminebit. [*]