De Interpellatione Iob et David (3.17-3.21)

conferebam itaque cum
corde meo et dicebam mihi: si narrabo sic quia sine [*]
causa iustificaui cor meum; occurrebat mihi dei uox
dicens: ecce generationi filiorum tuorum, cui disposui,
id est: ecce in scripturis inuenis quia disposui, o tu Adam,
generationi filiorum tuorum quia fortuito diuitiae ad impios,
non aliquo merito deferantur. nec praemia uirtutis sunt
emolumenta thensauri, ut e contrario non) inopia poena
peccati est, sed indiscrete ueniunt ista, quae modo fluminis
quodam saeculi profluuio uolutantur.

et existimabam et [*]
uidebar mihi cognoscere hoc esse uerum, hoc congruere
diuinae prouidentiae et conuenire, me autem frustra in his
turbatum esse in quibus inhaerere non debui.

in illo candelabro imago resplendet, quo
possimus intellegere in nouissimo. sanctus etenim in ultimo
cognoscit et perfectam sapientiam processu aetatis adipiscitur
dicens: notum mihi fac, domine, finem meum et
numerum dierum meorum qui est, ut sciam quid desit
mihi. qui est finis nisi ille, cum traditur regnum deo patri, [*]
quando reuelantur occulta sapientiae? hunc. finem nostri
certaminis requirebat propheta cupiens cognoscere quid deesset
-suae perfectioni; finis enim disciplinae nostrae et studiorum
perfectio est.

Haec ergo prima uerae ratio cognitionis, quia fortuito
accidant quae in saeculo sunt: secunda illa, quia propter
eorum tergiuersationes posuisti eis successus profluos
saecularium commodorum et abundantiam diuitiarum, ne
causarentur propter inopiam se et acerbitatem alicuius doloris
et luctus minus fuisse deuotos atque in culpam latrocinii et
direptionis studium necessitate egestatis inpulsos. non enim [*]
ad tranquillitatem uitae usuramque laetitiae diuitiis opimati
aut honoribus eleuati sunt, sed ut querella excluderetur,
coaceruaretur aerumna.