De Interpellatione Iob et David (3.22-3.26)

deiciuntur itaque dum eleuantur [*] [*] [*]

huiusmodi uiri. non enim gratia, sed ruina est, ubi nec
diuturni usus muneris reseruatur et adimitur excusatio delinquendi,
quod enim grauioris pondus querellae quam illud
diuinum quod habes in Michaeae libro prophetae: popule
meus, quid feci tibi aut in quo contristaui te aut[*]
quid molestus tibi fui? responde mihi. nonne eduxi
te de terra Aegypti et de domo seruitutis liberaui
te? ecce quomodo deiciuntur impii, dum adleuantur, querella
eorum excluditur, poena aceruatur. caelestibus enim beneficiis
inuitati deserere non debuerunt uitae securitatis et prosperitatis
datorem, cui magis debuerant obtemperare. sed sicut
iustitia dei magna ita etiam seuera uindicta. quando enim
impius perseuerare consueuit, de quo et alibi habes scriptum: [*]
uidi impium superexaltatum et eleuatum super
caedros Libani et transiui, et ecce non erat: et
quaesiui eum, et non est inuentus locus eius?
incredibilis celeritas extinctionis eius. uides subito impium in
hoc saeculo potentem: dum tu transis, ille iam non est.
quanta est enim umbra in terra, quam non diuturna! transpone
uestigium, et umbra praeteriit. aut si hic aliquid mouet,
ad ea quae futura sunt attolle mentis uestigium et inuenies
illic impium non futurum, quem hic esse credebas; non [*]
enim est qui nihil est. denique dominus eos cognouit
qui sunt ipsius; qui autem non sunt eos non agnoscit,
quia ipsi eum qui est non agnouerunt. [*] [*]

J
J
De ipsis ergo et hic dicit: defecerunt et perierunt [*]
propter iniquitatem suam uelut somnium exurgentis,
id est: ita deficiunt et euanescunt impii, sicut
somnium exurgentis e somno primum, quia in tenebris sunt
et in tenebris ambulauerunt nec residet aliquod eorum boni
operis uestigium, sed similes eorum qui somnium uident. qui
autem somniat in nocte somniat, nox autem in tenebris. filii
tenebrarum sunt priuati sole iustitiae et splendore uirtutis, [*]
dormientes semper et non uigilantes, de quibus bene dicitur:
dormierunt somnum suum et nihil inuenerunt. etenim
cum animae eorum a corpore sint separatae, tamquam
resoluti a corporis somno nihil inuenient, nihil tenebunt et
quod tenere se arbitrabantur amittent, quoniam stultus et
insipiens cum diuitiis exundauerit, relinquet alienis diuitias
suas neque simul ad inferna descendet cum eo gloria domus
eius.

sequentia quoque demonstrant quomodo ipsius non inueniatur
imago, sed intereat, quoniam imago eius in ciuitate
domini illa superiore Hierusalem non inuenitur. dominus enim
pinxit nos ad imaginem et similitudinem suam, sicut ipse
docet dicens: ecce ego, Hierusalem, pinxi muros
tuos. si bene egerimus, manet in nobis ista imago caelestis; [*]
si male quis agit, deletur in illo haec imago, illius utique
qui descendit e caelo, et est in eo imago terreni. unde et
apostolus dicit: sicut portauimus imaginem illius [*] [*]

: terreni, portemus et imaginem huius caelestis.
bonorum ergo imagines perseuerant et in illa dei ciuitate
resplendent. si quis autem ad grauiora peccata deflexerit nec
egerit paenitentiam, imago eius aboletur uel eicitur, sicut
Adam de paradiso eiectus est et exclusus. quicumque autem [*]
pie honesteque se gesserit intrat in ciuitatem dei et infert
imaginem suam, ut in illa dei fulgeat ciuitate. domine, in
\'.ciuitate tua imagines ipsorum ad nihilum rediges,
quia isti in lumine fulgere non possunt qui tenebrosis se
operibus. induerunt. exemplum arcessamus de saeculo. uide
quemadmodum in ciuitatibus bonorum principum imagines
perseuerent, deleantur imagines tyrannorum.

Haec ergo considerans animoque intendens sanctus propheta [*]
delectatus est, qui fuerat ante turbatus. unde ait ipse: quia
delectatum est cor meum et renes mei resoluti[*]
sunt. et ego ad nihilum redactus sum et nesciui.
et uelut iumentum factus sum apud te. et ego
semper tecum. (cum cognouissem* inquit \'quia deus
humana curat et respicit, requieuerunt renes mei,\' hoc est:
ex maxima fatigatione ueteris inprudentiae requieui per
agnitionem boni caelestis et gratiae. sunt etiam quidam renes
animae, qui uexantur in nobis per ignorantiae laborem: hi
resoluuntur ad requiescendum caelestis agnitione doctrinae et
quasi fulcro quodam caelestium praeceptorum subnixi fouentur. [*]
\'tunc\' inquit \'intellexi quia uane fatigabar, quoniam id quod
uerum est nesciebam.\' et uelut iumentum factus sum*.

[*][*]

pulchre addidit apud te; comparatione enim caelestium
homo quid est nisi iumentum inrationabile ? nam et stellae,
cum sint lucidae, uanescunt solis exortu. et Moyses ait: non
sum idoneus ab hesterno die. ex quo coepisti
loqui cum seruo tuo. et tenui inquit uoce et [*] tardilocus
sum. ita ergo et homo, non dicam Christi, sed
angelorum comparatione mutum uidetur esse iumentum. sed
tamen nemo desperet, quia homines et iumenta saluos facit
dominus. et ideo quia non ex me, sed ex te didici, tibi
adhaerebo semper, ut desinam esse iumentum, et dicas mihi:
tu autem hic sta mecum. circumfusus enim dei gratia
incipit homo esse qui per imprudentiam praetendebat insensibilitatem
et inscientiam bestialem; homo enim eo probatur,
si capax sit rationis et gratiae, itaque a mutis animalibus
separatum esse se gaudet et in hominum adscitum esse
consortia, quae deus uisitat et tuetur. quid est enim homo
nisi quia eius memor est dominus aut quia a domino uisitatur?