De Interpellatione Iob et David (3.12-3.16)

et implebit dies uitae
suae. quod utique sic accipies, ut populus quidem redimatur, [*]
qui crediderit. in quo etsi non redimantur qui non crediderunt,
tamen redemptio populi dei praerogatiua defertur.

isti ergo m
errore positi dixerunt: quomodo sciuit deus? et si est
scientia omnis in altissimo? putant enim non esse in
deo scientiam, quia peccatores abundant prosperis saecularibus.
et adhuc inducit eos loquentes: ecce ipsi peccatores et
abundantes in saeculum optinuerunt diuitias. habes
hoc in euangelio planius expressum, ubi Simon ille Pharisaeus [*]
uidens quod mulier illa peccatrix uenit in domum eius et
super pedes Christi effudit unguentum dicebat intra se: hic
si esset propheta, sciret utique quae et qualis mulier,
quae tangit eum, quia peccatrix est. sed patientia dei
non praeiudicat ueritati et praescientia eius ac prouidentia [*] [*]

nam tota die flagellatum esse se memorat, quia frustra [*] iustificasse
se domino cor suum dixerat; post flagella autem
continuo secuta est prauae opinionis correctio. statim enim
index meus inquit in matutinis, id est in aperto et
perspicuo; lux enim ueritatis conprehendens eum non siuit
haec sentire quae dixit. reuincebat itaque et redarguebat me
ueritatis lumen offusum animo meo, eo quod non recte dixerim:
sine causa iustificaui cor meum. locutus enim illa sum
tamquam in tenebris constitutus et recordanti illa mihi cor [*]
conpungebatur, conpuncto autem corde inluminabatur affectus,
ut fieret in corde meo ignis flammigerans, qui faciebat in me
diei spiritale principium. inluminata itaque oriente mihi die
et quasi in multis matutinis positus intellegebam quia extra
constitutionem generationis filiorum dei factus sum, qui cum
primo credidissem eo quod operator mundi prouidens [*] [*] [*] [*]