De Ieiunio Adversus Psychicos (4)

Haec ratio seruabatur apud prouidentiam dei pro temporibus
omnia modulantis, ne quis ex diuerso ad deiciendam
propositionem nostram, cur ergo, dicat, non statim deus aliquam
uictus constituit castigationem, quin immo et auxit permissionem?
nam in primordio quidem herbidum solummodo et
arboreum homini pabulum addixerat: ecce dedi uobis omne
faenum sementiuum seminans semen quod est super
terram, et omne lignum quod habet in semetipso
fructum seminis sementiui uobis erit in escam. postea
uero ad Noe enumerata subiectione omnium bestiarum terrae
et uolatilium caeli et mouentium in terra et piscium maris
et omnis serpentis, erunt, inquit, uobis in escam: uelut
holera faeni dedi uobis uniuersa, uerum carnem in
sanguine animae suae non edetis. nam et hoc ipso,
quod eam solam carnem esui eximit, cuius anima non per
sanguinem effunditur, omnis reliquae carnis usum concessisse
manifestum est. ad haec respondemus non competisse onerari
hominem aliqua adhuc abstinentiae lege, qui cum maxime
tam leuem interdictionem unius scilicet pomi tolerare non
potuit; remissum itaque illum libertate ipsa corroborandum.
aeque post diluuium in reformatione generis humani suffecisse
unam interim legem a sanguine abstinendi permisso usu ceterorum.
iam enim iudicium dominus ostenderat per diluuium,
adhuc etiam comminatus fuerat per exquisitionem sanguinis
de manu fratris et de manu bestiae omnis. itaque iustitiam
iudicii praeministrans materiam libertatis emisit per ueniam
supparans disciplinam, permittens omnia, ut demeret quaedam,
plus exacturus, si plus commisisset, abstinentiam imperaturus,
cum indulgentiam praemisisset, quo magis, ut diximus, [*] [*]