De Ieiunio Adversus Psychicos (3)

Itaque nos hoc prius affirmare debemus quod occulte subrui
periclitatur, quantum ualeat apud deum inanitas ista, et ante
omnia, unde ratio ipsa processerit hoc modo promerendi deum.
tunc enim agnoscetur obseruationis necessitas, cum eluxerit
rationis auctoritas a primordio recensendae. acceperat Adam
a deo legem non gustandi de arbore agnitionis boni et mali,
moriturus si gustasset. uerum et ipse tunc in psychicum reuersus
post ecstasin spiritalem, in qua magnum illud sacramentum
in Christum et ecclesiam prophetauerat, nec iam
capiens quae erant spiritus, facilius uentri quam deo cessit,
pabulo potius quam praecepto annuit, salutem gula uendidit.
manducauit denique et periit, saluus alioquin, si uni arbusculae
ieiunare maluisset; ut iam hinc animalis fides semen suum
recognoscat exinde deducens carnalium adpetitionem et spiritalium
recusationem. teneo igitur a primordio homicidam
gulam tormentis atque suppliciis inediae puniendam, etiamsi
deus nulla ieiunia praecepisset. ostendens tamen, unde sit
occisus Adam, mihi reliquerat intellegenda remedia offensae,
qui offensam demonstrarat. ultro cibum, quibus modis quibusque
temporibus potuissem, pro ueneno deputarem et antidotum
famem sumerem, per quam purgarem mortis a primordio
causam in me quoque cum ipso genere transductam, certus
hoc deum uelle cuius contrarium noluit satisque confidens placituram
illi continentiae curam, a quo damnatam comperissem
incontinentiae culpam. porro, cum et ipse ieiunium mandet
et animam conquassatam proprie utique cibi angustiis sacrificium
appellet, quis iam dubitabit omnium erga uictum macerationum
hanc fuisse rationem, qua rursus interdicto cibo et
obseruato praecepto primordiale iam delictum expiaretur, ut
homo per eandem materiam causae satis deo faciat per quam
offenderat id est per cibi interdictionem, atque ita salutem [*] [*]