De Anima (3)

Atque utinam nullas haereses oportuisset existere, ut
probabiles quique emicarent. nihil omnino cum philosophis
: super anima quoque experiremur, patriarchis, ut ita dixerim,
haereticorum. siquidem et ab apostolo iam tunc philosophia
concussio ueritatis prouidebatur; Athenis enim expertus linguatam
ciuitatem cum omnes illic sapientiae atque facundiae [*] [*]

caupones degustasset, inde concepit praemonitorium illud edictum.
perinde enim et animae ratio per philosophatas doctrinas.
hominum miscentes aquas uino. alii immortalem negant animam,
alii plus quam immortalem adfirmant, alii de substantia,
alii de forma, alii de unaquaque dispositione disceptant, hi
statum eius aliunde ducunt, hi exitum aliorsum abducunt, prout
aut Platonis honor aut Zenonis uigor aut Aristotelis tenor aut
Epicuri stupor aut Heracliti maeror aut Empedoclis furor persuaserunt.
deliquit, opinor, diuina doctrina ex Iudaea potius
quam ex Graecia oriens. errauit et Christus piscatores citius
quam sophistam ad praeconium emittens. si qua igitur in hunc
modum de nidoribus philosophiae candidum et purum aerem
ueritatis infuscant, ea erunt Christianis enubilanda et percutientibus
argumentationes originales id est philosophicas et
opponentibus definitiones caelestes id est dominicas, ut et illa,
quibus ethnici a philosophia capiuntur, destruantur, et haec,
quibus fideles ab haeresi concutiuntur, retundantur. una iam
congressione decisa aduersus Hermogenem, ut praefati sumus,
quia animam ex dei flatu, non ex materia uindicauimus, muniti
et illic diuinae determinationis inobscurabili regula — et
flauit, inquit, deus flatum uitae in faciem hominis, et
factus est homo in animam uiuam, utique ex dei flatu de
isto nihil amplius reuoluendum. habet suum titulum et
suum haereticum. ceteris hinc exordium inducam.