De Anima (11)

Sed ut animam spiritum dicam, praesentis quaestionis
ratio compellit, quia spirare alii substantiae adscribitur. hoc
dum animae uindicamus, quam uniformem et simplicem agnoscimus,
spiritum necesse est certa condicione dicamus, non [*]

status nomine, sed actus, nec substantiae titulo, sed operae,
quia spirat, non quia spiritus proprie est. nam et flare spirare
est. ita et animam, quam flatum ex proprietate defendimus,
spiritum nunc ex necessitate pronuntiamus. ceterum aduersus
Hermogenem, qui eam ex materia, non ex dei flatu contendit,
flatum proprie tuemur. ille enim aduersus ipsius scripturae
fidem flatum in spiritum uertit, ut, dum incredibile est spiritum
dei in delictum et mox in iudicium deuenire, ex materia
potius anima credatur quam ex dei spiritu. idcirco nos et
illic flatum eam defendimus, non spiritum, secundum scripturam
et secundum spiritus distinctionem, et hic spiritum ingratis
pronuntiamus secundum spirandi et flandi communionem.
illic de substantia quaestio est; spirare enim substantiae actus
est. nec diutius de isto, nisi propter haereticos, qui nescio
quod spiritale semen infulciunt animae de Sophiae matris occulta
liberalitate conlatum ignorante factore; cum scriptura
factoris magis dei sui conscia nihil amplius promulgauerit
quam deum flantem in faciem hominis flatum uitae et hominem
factum in animam uiuam, per quam exinde et uiuat
et spiret, satis declarata differentia spiritus et animae in sequentibus
instrumentis, ipso deo pronuntiante: spiritus ex
me prodiuit, et flatum omnem ego feci. et anima enim
flatus factus ex spiritu. et rursus: qui dedit flatum populo
super terram et spiritum calcantibus eam. primo enim
anima id est flatus populo in terra incedenti id est in carne
carnaliter agenti, postea spiritus eis qui terram calcant id est
opera carnis subigunt, quia et apostolus non primum quod
spiritale est, sed quod animale, postea spiritale. nam et si
Adam statim prophetauit magnum illud sacramentum in Christum
et ecclesiam: hoc nunc os ex ossibus meis et caro [*] [*]
ex carne mea; propter hoc relinquet homo patrem et
matrem et adglutinabit se mulieri suae, et erunt duo
in unam carnem, accidentiam spiritus passus est. cecidit
enim ecstasis super illum, sancti spiritus uis operatrix prophetiae.
nam et malus spiritus accidens res est. denique
Saulem tam dei spiritus postea uertit in alium uirum, id est
in propheten, cum dictum est: quid hoc filio Cis? an et
Saul in prophetis? quam et malus spiritus postea uertit in
alium uirum, in apostatam scilicet. ludam quoque aliquamdiu
cum electis deputatum usque ad loculorum officium, etsi iam
fraudatorem, traditorem tamen nondum, postea diabolus intrauit.
igitur si neque dei neque diaboli spiritus ex natiuitate
conseritur animae, solam eam constat ante euentum spiritus
utriusque; si solam, et simplicem et uniformem substantiae
nomine, atque ita non aliunde spirantem quam ex substantiae
suae sorte.