Adversus Marcionem (4.2)

Habes hanc (ad) \'Antithesis\' expeditam a nobis responsionem.
transeo nunc ad euangelii, sane non Iudaici sed
Pontici, interim adulterati, demonstrationem, praestructuram
ordinem. quem adgredimur. constituimus inprimis euangelicum
instrumentum apostolos auctores habere, quibus hoc munus
euangelii promulgandi ab ipso domino sit impositum. si et
apostolicos, non tamen solos, sed cum apostolis, [et postapostolicos]
quoniam praedicatio discipulorum suspecta fieri posset
de gloriae studio, si non adsistat illi auctoritas magistrorum.
immo Christi, quae magistros apostolos fecit. denique nobis
fidem ex apostolis Iohannes et Matheus insinuant, ex apostolicis
Lucas et Marcus instaurant, isdem regulis exorsi, quantum
ad unicum deum attinet creatorem et Christum eius, natum
ex uirgine, subplementum legis et prophetarum. uiderit enim.
si narrationum dispositio uariauit, dummodo de capite fidei
conueniat, de quo cum Marcione non conuenit. contra Marcion
euangelio, scilicet suo, nullum adscribit auctorem, quasi non
licuerit illi titulum quoque adfingere, cui nefas non fuit ipsum
corpus euertere. et possem hic iam gradum figere, non agnoscendum
contendens opus, quod non erigat frontem, quod nullam
constantiam praeferat, nullam fidem repromittat de plenitudine
tituli et professione debita auctoris. sed per omnia congredi,
malumus, nec dissimulamus quod ex nostro intellegi potest
nam ex his commentatoribus, quos habemus, Lucam uidetur
Marcion elegisse, quem caederet. porro Lucas non apostolus,
sed apostolicus, non magister, sed discipulus, utique magistro
minor, certe tanto posterior, quanto posterioris apostoli sectator,
Pauli sine dubio, ut et si sub ipsius Pauli nomine euangelium
Marcion intulisset, non sufficeret ad fidem singularitas instru-, [*]

menti destituta patrocinio antecessorum. exigeretur enim id
quoque euangelium, quod Paulus inuenit, cui fidem dedit, cui
mox suum congruere gestiit, siquidem propterea Hierosolymam
ascendit ad cognoscendos apostolos et consultandos, ne forte
in uacuum cucurrisset, id est ne non secundum illos credidisset
et non secundum illos euangelizaret. denique ut cum
auctoribus contulit et conuenit de regula fidei, dexteras miscuerunt
et exinde officia praedicandi distinxerunt, ut illi in
Iudaeos, Paulus in Iudaeos et in nationes. igitur si ipse inluminator
Lucae auctoritatem antecessorum et fidei et praedicationi
suae optauit; quanto magis eam euangelio Lucae expostulem,
quae euangelio magistri eius fuit necessaria?