Adversus Marcionem (3.14)

Adiuuabitur haec nostra interpretatio, dum et alibi
bellatorem existimans Christum ob armorum quorundam uocabula
et eiusmodi uerba ex reliquorum quoque sensuum comparatione
conuinceris. accingere, inquit Dauid, ensem super [*] [*]

femur. sed quid supra legis de Christo? tempestiuus
decore praeter filios hominum, effusa est gratia in
labiis tuis. rideo, si, quem ad bellum ense cingebat, ei de
tempestiuitate decoris et labiorum gratia blandiebatur. sic item
subiungens: et extende et prosperare et regna, adiecit: propter
ueritatem et lenitatem et iustitiam. quis enim ense
(ea) operabitur et non contraria potius, dolum et asperitatem
et iniustitiam, propria scilicet negotia proeliorum? uideamus
ergo, an alius sit ensis ille, cuius alius est actus. nam et
apostolus Iohannes in Apocalypsi ensem describit ex ore dei
prodeuntem, bis acutum, praeacutum, quem intellegi oportet
sermonem diuinum, bis acutum duobus testamentis legis et
euangelii, acutum sapientia, infestum diabolo, armantem nos
aduersus hostes spiritales nequitiae et concupiscentiae omnis,
amputantem etiam a carissimis ob dei nomen. quodsi Iohannem
agnitum non uis, habes communem magistrum Paulum,
praecingentem lumbos nostros ueritate et lorica iustitiae et
calciantem nos praeparationem euangelii pacis, non belli, adsumere
iubentem scutum fidei, in quo possimus omnia diaboli
, ignita tela extinguere, et galeam salutaris et gladium spiritus,
quod est, inquit, dei sermo. hanc et dominus ipse machaeram
uenit mittere in terram, non pacem. si tuus Christus
est, ergo et ipse bellator est. si bellator non est, machaeram
intentans allegoricam, licuit ergo et Christo creatoris
in psalmo sine bellicis rebus ense sermonis praecingi figurato,
cui supradicta tempestiuitas congruat et gratia labiorum, quem
tunc iam cingebatur super femur apud Dauid, quandoque missurus
in terram. hoc est enim, quod ait: et extende et [*] [*]
prosperare et regna: extendens sermonem in omnem terram
ad uniuersarum gentium uocationem, prosperaturus successu
fidei, qua est receptus, et regnans exinde, qua mortem resurrectione
deuicit. et deducet te, inquit, mirifice dextera
tua, uirtus scilicet gratiae spiritalis, qua Christi agnitio deducitur.
sagittae tuae acutae, peruolantia ubique praecepta
et minae et traductiones cordis, compungentes et transfigentes
conscientiam quamque. populi sub te concident, utique
adorantes. sic bellipotens et armiger Christus creatoris, sic et
nunc accipiens spolia, non solius Samariae uerum et omnium
gentium. agnosce et spolia figurata, cuius et arma allegorica
didicisti. figurate itaque et domino eiusmodi loquente et apostolo
scribente, non temere interpretationibus eius utimur,
quarum exempla etiam aduersarii admittunt, atque ita in tantum
Esaiae erit Christus qui uenit, in quantum non fuit bellator.
quia non talis ab Esaia praedicatur.