Adversus Marcionem (3.15)

De quaestione carnis et per eam natiuitatis et unius
interim nominis Emmanuhelis hucusque. de ceteris uero nominibus,
et inprimis Christi, quid pars diuersa respondebit? si
proinde commune est apud uos Christi nomen quemadmodum
et dei, ut sic utriusque dei filium Christum competat dici.
sicut utrumque patrem deum, certa ratio huic argumentationi
refragabitur. dei enim nomen, quasi naturale diuinitatis, potest
in omnes communicari, quibus diuinitas uindicatur, sicut et
idolis, dicente apostolo: nam et sunt qui dicuntur dii
siue in caelo siue in terris, Christi uero nomen, non ei
natura ueniens sed ex dispositione. proprium eius efficitur, a
quo dispositum inuenitur, nec in communicationem alii deo [*] [*]

subiacet, maxime aemulo et habenti suam dispositionem. cui
et nomina priuata debebit. quale est enim, quod diuersas dispositiones
duorum commentati deorum societatem nominum
admittunt in discordia dispositionum, quando nulla magis
probatio adsisteret duorum et aemulorum deorum, quam si in
dispositione eorum etiam diuersitas nominum inueniretur? nullus
enim status differentiarum nonnisi proprietatibus appellationum
consignatur. quibus deficientibus, si quando, nunc Graeca
catachresis de alieno abutendo succurrit. apud deum autem
deficere, puto, nihil debet, nec de alieno instrui dispositio
eius. quis hic deus est, qui filio quoque suo nomina a creatore
uindicat, non dico aliena, sed uetera et uulgata, quae uel sic
non competerent deo nouo et incognito? quomodo denique
docet nouam plagulam non adsui ueteri uestimento nec uinum
nouum ueteribus utribus credi, adsutus ipse et inditus nominum
senio? quomodo abscidit euangelium a lege, tota lege
uestitus, in nomine scilicet Christi? quis illum prohibuit aliud
uocari, aliud praedicantem, aliunde uenientem, cum propterea
nec corporis susceperit ueritatem, ne Christus creatoris crederetur?
uane autem noluit eum se uideri, quem uoluit uocari,
quando et si uere corporeus fuisset, magis Christus creatoris
non uideretur, si non uocaretur. at nunc substantiam respuit,
cuius nomen accepit, etiam substantiam probaturus ex nomine.
si enim Christus unctus est, ungui (autem) utique corporis
passio est, qui corpus non habuit ungui omnino non potuit;
qui ungui omnino non potuit Christus uocari nullo modo
potuit. aliud est, si et nominis phantasma adfectauit. (sed
quomodo\', inquit, \'inreperet in Iudaeorum fidem, nisi per sollemne
apud eos et familiare nomen\'? inconstantem aut [*] [*] [*] [*]
subdolum deum narras: aut diffidentiae aut malitiositatis consilium
est fallendo quid promouere. multo liberius atque
simplicius egerunt pseudoprophetae, aduersus creatorem in sui
dei nomine uenientes. sed nec effectum consilii huius inuenio, !
cum facilius aut suum crediderint Christum aut planum potius
aliquem quam alterius dei Christum, sicut euangelium probabit. I