Adversus Marcionem (2.19)

Sed et in ipsis commerciis uitae et conuersationis
humanae domi ac foris adusque curam uasculorum omnifariam
distinxit, ut istis legalibus disciplinis occurrentibus ubique
nec ullo momento uacarent a dei respectu. quid enim faceret
beatum hominem quam: in lege domini uoluntas eius
et in lege domini meditabitur die ac nocte? quam
legem non duritia promulgauit auctoris, sed ratio summae
benignitatis, populi potius duritiam edomantis et rudem obsequio
fidem operosis officiis dedolantis, ut nihil de arcanis
adtingam significantiis legis, spiritalis scilicet et propheticae [*] [*]

et in omnibus paene argumentis figuratae. sufficit enim in
praesenti, si simpliciter hominem deo obligabat, ut nemo eam
reprobare debeat, nisi cui non placet deo deseruire. ad hoc
beneficium, non onus, legis adiuuandum etiam prophetas eadem
bonitas dei ordinauit, docentes deo digna: auferre nequitias de
anima, discere benefacere, exquirere iudicium, iudicare pupillo
et iustificare uiduam, diligere quaestiones, fugere improborum
contactum, dimittere conflictam integram, dissipare scripturam
iniustam, infringere panem esurienti et tectum non habentem
inducere in domum tuam, nudum si uideris, contegere et
domesticos seminis tui non despicere, compescere linguam a
malo et labia, ne loquantur dolum, declinare a malo et facere
bonum, quaerere pacem et sectari eam, irasci et non delinquere,
id est in ira non perseuerare siue saeuire, non abire in concilium
impiorum nec stare in uia peccatorum nec in cathedra
pestilentium sedere. sed ubi? uide quam bonum et iocundum
habitare fratres in unum, meditantes die ac
nocte in lege domini, quia bonum scilicet fidere in deum
quam fidere in hominem et sperare in deum quam sperare in
hominem. qualis enim apud deum merces homini? et erit
tamquam lignum, quod plantatum est iuxta exitus
aquarum, quod fructum suum dabit in tempore suo,
et folium eius non decidet et omnia, quaecumque
faciet, prosperabuntur illi. innocens autem et purus
corde. qui non accipiet in uanum nomen dei et non iurabit
ad proximum suum in dolo, iste accipiet benedictionem a
domino et misericordiam a deo salutificatore suo. oculi [*] [*]
enim domini super timentes eum, sperantes in
misericordiam ipsius, ad deliberandas animas
eorum de morte, utique aeterna, et nutricandos eos
in fame, utique uitae aeternae. multae enim pressurae
iustorum, et ex omnibus liberabit eos dominus.
honorabilis mors in conspectu domini sanctorum
eius. dominus custodibit omnia ossa eorum et
non comminuentur. redimet dominus animas seruorum
suorum. pauca ista de tantis scripturis creatoris
intulimus, et nihil, puto, iam ad testimonium dei optimi deest.
quod satis et praecepta bonitatis et promissa consignant.