Ad Nationes Libri Duo (2.6)

Age iam, conceditisne diuinitatem non modo

non seruiliter
currere, sed inprimis integre stare neque minui neque
intercipi neque corrumpi debere? ceterum abiit omnis felicitas
eius, si quid pati umquam. ecce autem et astra
intercidunt et intercidisse se attestantur. confitetur et luna,
quantum amiserit, cum resumit. iam maiora eius detrimenta
soletis in aquae speculo considerare, ut nihil amplius ulla in
parte credam quod magi norunt. ipse etiam sol saepe
defectione tempta est. fingite quaslibet rationes caelestium
casuum, non uolet deus aut minor fieri aut esse desinere.
uiderint igitur humanae doctrinae patrocinia quae coniectandi
artificio sapientiam mentiuntur et ueritatem. nam alias
natura sic est, ut qui melius dixerit, hic uerius dilxisse
uideatur, non qui uerius, is melius. ceterum cui res
examinabitur, uerisimilius utique dicet elementa ista ab aliquo regi
quam ultro cadere: igitur non deos quae sub aliquo. at si [*]
in isto erratur, melius est errare simpliciter quam ut physici
diligenter. sedenim si ad mythicum spectes, melius iam in
physico mortalitas errat eis diuinitatem adscribenldo quae
super hominem putat situ et ui et magnitudine et diuinitate
sentiri. quod enim super hominem, credas deo proximum.