De Gubernatione Dei (4.17-4.20)

tu uero nobilis tu uero diues, qui
omnibus bonis affiuis, qui hoc ipso deum sanctis operibus
honorare plus debes, quod beneficiis illius sine cessatione perfrueris,
uideamus si actus non dico sanctos sed uel innoxios
habes. et quis, ut superius dixi, diuitum praeter paucos non.
cunctis criminibus infectus est? et quod paucos excipio,
utinam plures atque omnes excipi liceret: salus erat omnium
innocentia plurimorum. neque ego nunc de ullo dico, nisi de
eo tantum, - qui in se id quod dico esse cognoscit. si enim
extra conscientiam suam sunt quaecumque dico, nequaquam
ad iniuriam eius spectant cuncta quae dico: si autem in se
esse nouit quae loquor, non a mea sibi hoc lingua dici existimet
met sed a conscientia sua.

ac primum, ut de uitiis seruilibus
dicam: si fugitiuus est seruus, fugitiuus es etiam tu, diues
ac nobilis; omnes enim dominum suum fugiunt, qui legem [*]

uides ergo apostolicam sententiam te potissimum
uerberare, immo te Solum, quia in quo alium iudicas
temetipsum condemnas; eadem enim agis quae iudicas;
immo non eadem sed maiora multo ac nequiora. in. illo
quippe etiam infrequentem uentris intemperantiam punis, et tu
adsidua cruditate distenderis. furtum quoque, ut putas, seruile
uitium est; et tu furtum,: diues, fecis, quando a deo uetita praesumis.
omnes siquidem furta faciunt, qui inlicita committunt.

IIII. Sed quid ego tam minute et quasi allegorice de hoc
loquor, cum facinoribus apertissimis non furta tantum diuitum
sed latrocinia comprobentur? quotus quisque enim iuxta diuitem
non pauper pauper actu actu statu tutus est ? siquidem peruasionibus
praepotentum aut sua homines inbecilli aut etiam se
ipsos cum suis pariter amittunt, ut non immerite de utrisque
personis sacer sermo testatus est dicens: uenatio leonis is
onager in heremo: sic pas cua sunt diuitum pauperes.
quamuis tyrannidem hanc non pauperes tantum sed
paene uniuersitas patiatur generis humani.