Tractatus Undecim (3.71-4.75)

spiritus palpitantes,
dum fidem daemonibus dant, moritura post momentum
animalium uiscera futura praenuntiare confirmant et de uita
mortuos rogant dicentes lapidi \'surge\' et ligno \'uigila,\'
sicque sacrilegium ab his studium dicitur, inperitia sapientia
nuncupatur nescientibus his non deo se sacrificare sed
daemoni: in quo si talibus apud se gloria est, quomodo nos
diuinas sanctorum respuimus profetationes et, dum oboedimus
uoluntatibus nostris, his qui deum profetauerint inuidemus
relinquentes apostolica praecepta dicentia: spiritus nolite
extinguere, I profetias nolite repudiare? Et ideo, quia [*] [*]

sic et perfecta gloria est non solum corde credere, sed et
ore confessionis gloriam non negare, dicente Dauid: credidi,
propter quod locutus sum. In quo et apostolus Petrus
sciens conscientiam in libris canonicis numeri rationem et relaxans
legendi ea quae de Christo scripta sunt libertatem, cum
ad Colosenses epistulam daret, dixit: cum lecta fuerit apud
uos epistula haec, facite, ut et in Laodicensium eclesia
legatur, et eam quae Laodicensium est uos legatis.
Aut numquid damnabilis apud uos apostolus fuit, qui epistulam
quae in canone non erat discipulos suos legere I permisit aut
nobis maior cura pro Christo est sicque uoluntates uestras
agitis, ut iniustum iudicium etiam in ea quae ante uos sunt
decreta tendatis? Omnibus enim nobis qui deum Christum credimus
plenitudo fidei dies domini est et lex uitae apostolici
forma praecepti est, quoniam, si fides ex auditu, auditus
autem per fidem constat, qualiter nobis futurorum spes [*] [*] [*] [*]

quicumque
fecerit in nomine meo uirtutem, non potest de me
male* loqui? In quo illud tamen non recuso nec respuo inperitis
haec non committenda auribus, ne, quia ab hereticis
pleraque falsata sunt, dum praetitulato nomine prophetarum
in uerbis sanctorum diuinum opus quaerunt, haereticae falsitatis
inruant foueam, dum apostolici sermonis non ad plenum
retinent disciplinam. Sed nec propter nequitias pessimorum
prophetia dam sanctorum est; nam in omnibus heresibus
cunet arum scribturarum interpraetatione peruersa infelicium
sectarum instituta de persuasione fecerunt omnesque se Christum
deum credere et Christianos esse confirmant. Nec ideo diuina
seribtura damnanda est aut repudianda fides Christi est aut
nomen refugiendum est Christianum, si, dum adserere sacrilegia
sua uolunt, catholici nominis audent usurpare consortium.

Si enim omnia quae legunt damnare uolumus, certe quae
etiam in canone sunt relata damnamus, unde melius est interpraetationem
funestam et institutionem sacrilegam quam scribturam
damnare diuinam, quoniam scribtum est: uobis datum
est scire mysterium regni dei, ceteris autem in parabolis
loquar, ut uidentes non uideant et audientes non
audiant. Mihi certe seruo domini consideranti haec unus hic
sensus est quoniam qui non amat Christum anathema
maranata. [*] [*]

Etsi ipsa natura nos docet inter inexploratas humanae
uitae conuersationes et indignas deo saeculi mensurabiles pugnas
nihil utilius esse homini quam per omnes dies ea quae
saeculi sunt amica respuere et diuinae institutionis praecepta
seruare, dicente apostolo: omnis amicitia mundi inimica
est dei, et iterum profeta dicente: non tardes conuerti
ad dominum et ne differas de die in die, tamen mortalium
sensuus rerum saecularium familiaritate captiui intra
humanae inbecilli clauduntur errorem et semper diuina
miseratio inter tot inconsulta naufragio uelut fine periclitantibus
statio et optabilis portus occurrit. Unicum diuinae
sententiae modum profeticis uocibus adpraehendens gloriosum
pascharum diem deus posuit, ut, quamuis per omnes
dies seruire sibi homines suos deus uellet, tamen, quia omnis
mundus in maligno positus est et dum nullus infinitis est
finis fixo in lubricis gressu modum non constituimus incertis, [*] [*] [*] [*]