De fide Contra Manicheos (10-13)

Quis enim non clamet stultum esse praecepta dare ei, cui
liberum non est, quod praecipitur facere, et iniquum esse eum
damnare, cui non fuit potestas iussa conplere? et has iniustitias
et iniquitates miseri non intellegunt deo se ascribere. sed quid
uerum est nisi et dominum dare praecepta et animas liberae esse
uoluntatis et malum naturam non esse, sed esse auersionem a dei
praeceptis et esse iustum iudicium dei, quo damnet peccantes ?

Interea cum dicat idem Manichaeus deum omnibus bonis
abundantem, nullo in regnis eius insignibus indigente [*] [*]

Certe ergo a nullo umquam concuti uel moueri potuerunt
regna dei Manichaei. si enim potuerunt, mentitus est dicendo non
posse regna illa ab aliquo concuti. et si concussa sunt necessitate
aut timore, non erit deus, qui sic concuti potuit. nam uidemus
deum Manichaei secundum eundem Manichaeum malo necessitatis
pressam, cum labes ac uastitas aduersus saecula eius inpenderet
aliudque quod faceret non haberet, partem suam ad pugnam dedisse,
ut uel hoc modo quietem lucis incolis conpararet. ipsa uero
pars eius, hoc est de lumine lumen, de bono bonum, de sancto
sanctum, de aeterno aeternum, de deo deus, de omnipotente omnipotens,
corrupta sit, mortificata sit, conmixta sit per omnia mundi
corpora a summo usque ad imum, a caelo usque ad stercora, ut
et meretrices in theatris et in locis turpioribus turpiores habeant
in se obpressum deum, qui liberari forte non possit. dicit enim
in fine ipsius epistulae, unde unum capitulum iam posuimus, ipsam
dei partem, quae conmixta est, non totam. posse reuocari ad pristinam
libertatem.

Ecce uictoria, ecce triumphus, qualem fecit Manichaei deus.
nam post amissam partem suam in luctu est, sicut Manichaeus
idem dicit, uelum contra se habet, quod dolorem eius temperet,
ne corruptionem partis suae uideat. hodie enim diuina quam commemorat
substantia subiacet genti tenebrarum ut lutum figulo. hoc
in eorum primo libro. Thesauri scriptum est. [*]