Passio Agaunensium Martyrum (5)

Cum haec talia Maximianus audisset obstinatosque in
fide Christi cerneret animos uirorum desperans gloriosam
eorum constantiam posse reuocari una sententia interfici
omnes decreuit et rem confici circumfusis militum agminibus
iubet. qui cum missi ad beatissimam legionem uenissent.
stringunt in sanctos impium ferrum mori non recusantes uitae
amore. caedebantur itaque passim gladiis non reclamantes
saltim aut repugnantes, sed depositis armis ceruices persecutoribus
praebentes et iugulum percussoribus uel intectum
corpus offerentes. non uel ipsa suorum multitudine, non [*]

armorum munitione elati sunt, ut ferro conarentur adserere
iustitiae causam, sed hoc solum reminiscentes se illum confiteri
qui nec reclamando ad occissionem ductus est et tamquam
agnus non aperuit os suum, ipsi quoque tamquam
grex dominicus ouium laniari se tamquam ab inruentibus
lupis passi sunt. operta est terra illic procumbentibus in
mortem corporibus piorum, fluxerunt pretiosi sanguinis riui.
quae umquam rabies absque bello tantam humanorum corporum
stragem dedit? quae feritas ex sententia sua tot simul
perire uel reos iussit? ne iusti punirentur, multitudo non
obtinuit cum inultum esse soleat, quod multitudo delinquit.
hac igitur crudelitate inmanissimi tyranni confectus est ille
sanctorum populus qui contempsit rem praesentium ob spem
futurorum. sic interfecta est illa plane angelica legio quae,
ut credimus, cum illis angelorum legionibus iam conlaudat
semper in caelis dominum deum Sabaoth.