De Dominica Oratione (4)

Sit autem orantibus sermo et precatio cum disciplina quietem
continens et pudorem. cogitemus nos sub conspectu Dei stare.
placendum est diuinis oculis et habitu corporis et modo uocis.
nam ut inpudentis est clamoribus strepere, ita contra congruit
uerecundo modestis precibus orare. denique magisterio suo Dominus
secrete orare nos praecepit, in abditis et semotis locis, in
cubiculis ipsis, quod magis conuenit fidei, ut sciamus Deum
ubique esse praesentem, audire omnes et uidere et maiestatis
suae plenitudine in abdita quoque et occulta penetrare, sicut
scriptum est: ego Deus adproximans et non Deus de
longinquo. si absconditus fuerit homo in absconditis,
ego ergo non uidebo eum? nonne caelum et
terram ego inpleo? et iterum: in omni loco oculi Dei [*] [*]

speculantur bonos et malos. et quando in unum cum fratribus
conuenimus et sacrificia diuina cum Dei sacerdote celebramus,
uerecundiae et disciplinae memores esse debemus, non
passim uentilare preces nostras inconditis uocibus nec petitionem
commendandam modeste Deo tumultuosa loquacitate iactare
quia Deus non uocis sed cordis auditor est, nec admonendus est
clamoribus qui cogitationes uidet probante Domino et dicente:
quid cogitatis nequam in cordi bus uestris ? et alio
loco: et scient omnes ecclesiae quia ego sum scrutator
renis et cordis.