De Dominica Oratione (31)

Quando autem stamus ad orationem, fratres dilectissimi, inuigilare
et incumbere ad preces toto corde debemus. cogitatio omnis
carnalis et saecularis abscedat nec quicquam animus quam id
solum cogitet quod precatur. ideo et sacerdos ante orationem
i praefatione praemissa parat fratrum mentes dicendo: susum
corda, ut dum respondet plebs: habemus ad Dominum,
admoneatur nihil aliud se quam Dominum cogitare debere. cludatur
contra aduersarium pectus et soli Deo pateat nec ad se
adire hostem Dei tempore orationis patiatur. obrepit enim frequenter
et penetrat et subtiliter fallens preces nostras a Deo
auocat, ut aliud habeamus in corde, aliud in uoce, quando intentione
sincera Dominum non uocis sonus sed animus et sensus
debeat orare. quae autem segnitia est abalienari et capi ineptis
cogitationibus et profanis, cum Dominum deprecaris, quasi sit
aliud quod magis debeas cogitare quam quod cum Deo loqueris. [*] [*] [*]

quomodo audiri te a Deo postulas, cum te ipse non audias? uis
esse Dominum memorem tui cum rogas, quando tui memor ipse
non sis ? hoc est ab hoste in totum non cauere, hoc est, quando
oras Deum, maiestatem Dei neglegentia orationis offendere, hoc
est uigilare oculis et corde dormire, cum debeat christianus et
cum dormit oculis corde uigilare, sicut scriptum est ex persona
ecclesiae loquentis in Cantico cantiorum: ego dormio et cor
meum uigilat. quapropter sollicite et caute apostolus admonet dicens:
instate orationi uigilantes in ea, docens
scilicet et ostendens eos inpetrare quod postulant de Deo posse,
quos Deus uideat in oratione uigilare.