De Dominica Oratione (19)

Potest uero et sic intellegi, ut qui saeculo renuntiauimus et
diuitias eius et pompas fide gratiae spiritalis abiecimus cibum
nobis tantum petamus et uictum, quando instruat Dominus et
dicat: qui non renuntiat omnibus quae sunt eius,
non potest meus discipulus esse. qui autem Christi
coepit esse discipulus secundum magistri sui uocem renuntians
omnibus, diurnum debet cibum petere nec in longum desideria
petitionis extendere ipso iterum Domino praescribente et dicente:
nolite in crastinum cogitare: crastinus enim dies
ipse cogitabit sibi. sufficit diei malitia sua. merito
ergo Christi discipulus uictum sibi in diem postulat qui de crastino
cogitare prohibetur, quia et contrarium sibi fit et repugnans,
ut quaeramus in saeculo diu uiuere qui petimus regnum
Dei uelociter aduenire. sic et beatus apostolus monet formans et
corroborans spei nostrae ac fidei firmitatem. nihil, inquit, intulimus
in hunc mundum, uerum nec auferre possumus.
habentes itaque exhibitionem et tegumentum
his contenti sumus. qui autem uolunt diuites
fieri incidunt in temptationem et muscipulas et
desideria multa et nocentia quae mergunt hominem
in perditionem et in interitum. radix enim omnium
malorum est cupiditas quam quidam adpetentes
naufragauerunt a fide et inseruerunt se doloribus
multis. [*] [*]