De Lapsis (31-35)

Ananias, Azarias et Misahel inlustres ac nobiles pueri quominus
exomologesim Deo faciant nec inter flammas et camini
exaestuantis incendia quieuerunt. bene sibi [licet] conscii et Dominum
fidei ac timoris obsequio saepe promeriti humilitatem
tamen tenere et Deo satisfacere nec inter ipsa gloriosa uirtutum
suarum martyria destiterunt. loquitur scriptura diuina, stans,
inquit, Azarias precatus est et aperuit os suum et
exomologesim faciebat Deo simul cum sodalibus
suis in medio igni. Daniel quoque post fidei adque innocentiae
suae multiplicem gratiam, post dignationem Domini circa .
uirtutes ac laudes suas saepe repetitam ieiuniis adhuc promereri
Deum nititur, in sacco ac cinere uolutatur exomologesim faciens
dolenter et dicens: Domine Deus magnus et fortis et
metuendus qui seruas testamentum et miserationem
eis qui te diligunt et conseruant inperia tua, peccauimus,
facinus admisimus, inpii fuimus, transgressi
sumus ac deseruimus praecepta tua et iudicia
tua, non audiuimus puerorum tuorum prophetarum
quae locuti sunt in nomine tuo super reges nostros
et omnes gentes et super omnem terram. tibi, Domine,
tibi iustitia, nobis autem confusio.

Haec mites, haec simplices, haec innocentes in promerenda
Dei maiestate fecerunt: et nunc satisfacere Domino ac precari [*] [*]

Nec uos quorundam moueat aut error inprouidus aut stupor
uanus, qui cum teneantur in tam graui crimine percussi sunt
animi caecitate, ut nec intellegant delicta nec plangant. indignantis
Dei maior haec plaga est sicut scriptum est: et dedit
illis Deus spiritum transpunctionis, et iterum: dilectum
ueritatis non receperunt ut salui fierent.
ac propterea mittit illis Deus operationem erroris
ut credant mendacio, ut iudicentur omnes qui non
crediderunt ueritati, sed sibi placent in iniustitia.
iniuste sibi placentes et transpunctae mentis alienatione dementes
Domini praecepta contemnunt, medellam uulneris neclegunt,
agere paenitentiam nolunt. ante admissum facinus inprouidi,
post facinus obstinati, nec prius stabiles nec postmodum supplices,
quando debuerant stare, iacuerunt, quando iacere et
prosternere se Deo debent, stare se opinantur. pacem sibi ultro
nemine dante sumpserunt, falsa pollicitatione seducti et apostatis
ac perfidis iuncti errorem pro ueritate suscipiunt, [*] [*]

Eiusmodi homjnes quantum potestis etfugite, perniciosis contactibus
adhaerentes salubri cautione uitate. sermo eorum sicut
cancer serpit, conloquium uelut contagium transilit, noxia et
uenenata persuasio persecutione ipsa peius interficit. illic superest
paenitentia quae satisfaciat. qui autem paenitentiam criminis
tollunt satisfactionis uiam cludunt. ita fit ut dum temeritate
quorundam uel promittitur salus falsa uel creditur, spes
uerae salutis adimatur.

Vos uero, fratres, quorum timor Domini promis est et in ruina
licet animus constitutus mali sui memor est, paenitentes ac dolentes
peccata uestra perspicite, grauissimum conscientiae crimen
agnoscite, ad intellegentiam delicti uestri oculos cordis aperite,
nec desperantes misericordiam Domini nec tamen iam ueniam
uindicantes. Deus quantum patris pietate indulgens semper et
bonus est, tantum iudicis maiestate metuendus est. quam magna
deliquimus, tam granditer defleamus. alto uulneri diligens et
longa medicina non desit, paenitentia crimine minor non sit.
putasne tu Deum cito posse placari quem uerbis perfidis abnuisti,
cui patrimonium praeponere maluisti, cuius templum sacrilega
contagione uiolasti? putas facile eum misereri tui quem tuum
non esse dixisti? orare oportet inpensius et rogare, diem luctu
transigere, uigiliis noctes ac fletibus ducere, tempus omne lacrimosis
lamentationibus occupare, stratos solo adhaerere cineri, in
cilicio et sordibus uolutari, post indumentum Christi perditum
nullum iam uelle uestimentum, post diaboli cibum malle
ieiunium, iustis operibus incumbere quibus peccata purgantur, [*]