De Utilitate Credendi (3)

Sed cur non ipse mihi respondeo, quod istae lautae ac
lepidae similitudines atque huiusmodi reprehensiones in omnes,
qui aliquid docent, a quouis aduersario effundi urbanissime
ac dicacissime possunt? sed ob hoc putaui aliquid tale inserendum
litteris meis, ut eos admoneam, desinant talibus agere,
ut. quemadmodum ille ait, separatis nugis locorum communium [*]

res cum re, causa cum causa, ratio cum ratione confligat.
quare desinant dicere illud, quod in ore habent quasi necessarium,
cum eos quisque deseruerit, qui diutius audisset:
lumen per illum transitum fecit. uides enim tu, mea
maxima cura — nam de illis non nimis aestuo — quam hoc inane
et facillimum ad reprehendendum cuiuis esse possit. itaque
hoc discutiendum dimitto prudentiae tuae. non enim uereor, ne
me arbitreris inhabitatum lumine, cum uitae huius mundi
eram inplicatus, tenebrosam spem gerens de pulchritudine
uxoris, de pompa diuitiarum, de inanitate honorum ceterisque
noxiis et perniciosis uoluptatibus. haec enim omnia, quod te
non latet, cum studiose illos audirem, cupere et sperare non
desistebam. neque hoc eorum doctrinae tribuo; fateor enim
et illos sedulo monere, ut ista caueantur. sed modo me dicere
desertum lumine, cum ab his omnibus umbris rerum me auerterim
soloque uictu ad ualetudinem corporis necessario contentus
esse decreuerim, inlustratum autem atque fulgentem
fuisse, cum illa diligerem et his inuolutus tenerer, hominis
est, ut mitissime dicam, minus acute considerantis res, de
I quibus loqui multum amat. sed ueniamus ad causam. si placet.