De Utilitate Credendi (26)

Quaero enim, si quod nescitur, credendum non est,
quomodo seruiant parentibus liberi eosque mutua pietate diligant,
quos parentes suos esse non credant. non enim ratione
ullo pacto sciri potest, sed interposita matris auctoritate de
patre creditur; de ipsa uero matre plerumque nec matri, sed
obstetricibus, nutricibus, famulis. nam cui furari filius potest
aliusque subponi, nonne potest decepta decipere? credimus
tamen et sine ulla dubitatione credimus, quod sciri non posse
confitemur. quis enim non uideat pietatem, nisi ita sit, sanctissimum
generis humani uinculum. superbissimo scelere uiolari?
nam quis uel insanus eum culpandum inputet, qui eis officia
debita inpenderit, quos parentes esse crediderit, etiamsi non
essent? qui contra non exterminandum iudicauerit, qui ueros
fortasse parentes minime dilexerit, dum, ne falsos diligat,
metuit? multa possunt adferri, quibus ostendatur nihil omnino
humanae societatis incolume remanere, si nihil credere statuerimus,
quod non possumus tenere perceptum.