De Sancta Virginitate (36-40)

Audiant te et ueniant ad te et mites atque
humiles esse discant a te, qui misericordiam et ueritatem
tuam requirunt, tibi uiuendo, tibi, non sibi. audiat hoc laborans
et oneratus, qua sarcina premitur, ut oculos ad caelum [*] [*]
leuare non audeat, percutiens pectus ille peccator et propinquans
de longinquo; audiat centurio non dignus, cuius tectum
subires; audiat Zacchaeus maior publicanorum, quadruplo restituens
lucra damnabilium peccatorum; audiat mulier in ciuitate
peccatrix tanto lacrimosior pedibus tuis, quanto fuerat
alienior a uestigiis tuis; audiant meretrices et publicani, qui
scribas et pharisaeos praecedunt in regnum caelorum; audiat
omne genus aegrorum, cum quibus tibi pro crimine sunt
obiecta conuiuia, uidelicet quasi a sanis, qui medicum non
quaerebant, cum tu non uenires uocare iustos, sed peccatores
in paenitentiam. hi omnes, cum conuertuntur ad te, facile
mitescunt et humilantur coram te, memores iniquissimae uitae
suae et indulgentissimae misericordiae tuae, quia ubi abundauit
peccatum, superabundauit gratia.

Sed respice agmina uirginum, puerorum puellarumque
sanctarum: in ecclesia tua eruditum est hoc genus; illic tibi
a maternis uberibus pullulauit, in nomen tuum ad loquendum
linguam soluit, nomen tuum uelut lac infantiae suae suxit
infusum. non potest quisquam ex hoc numero dicere: qui prius
fui blasphemus et persecutor et iniuriosus, sed [*] [*]

misericordiam consecutus sum, quia ignorans feci in incredulitate:
immo etiam quod non iussisti tantummodo
uolentibus arripiendum proposuisti dicens: qui potest capere,
capiat, arripuerunt, uouerunt et propter regnum caelorum
se ipsos non quia minatus es, sed quia hortatus es,
castrauerunt.

His inclama, hi te audiant, quoniam mitis es et
humilis corde. hi quanto magni sunt, tanto humilent se in
omnibus, ut coram te inueniant gratiam. iusti sunt; sed numquid
sicut tu iustificans inpium? casti sunt; sed eos in peccatis
matres eorum in uteris aluerunt. sancti sunt; sed tu etiam
sanctus sanctorum. uirgines sunt; sed nati etiam ex uirginibus
non sunt. et spiritu et carne integri sunt; sed uerbum caro
factum non sunt. et tamen discant non ab eis, quibus peccata
dimittis, sed a te ipso agno dei, qui tollis peccata mundi,
quoniam mitis es et humilis corde.

Non ego te, anima pia, pudica, quae adpetitum carnalem
nec usque ad concessum coniugium relaxasti, quae decessurum
corpus nec successori propagando indulsisti, quae fluit-antia
membra terrena in caeli consuetudinem suspendisti: non ego
te, ut discas humilitatem, ad publicanos et peccatores mitto,
qui tamen in regnum caelorum praecedunt superbos, non te [*] [*]

ad hos mitto; indigni sunt enim, qui ab inmunditiae uoragine
liberati sunt, ut ad eos imitandos mittatur inlibata uirginitas:
ad regem caeli te mitto, ad eum, per quem creati sunt homines
et qui creatus est inter homines propter homines; ad
speciosum forma prae filiis hominum et contemptum a
filiis hominum pro filiis hominum, ad eum, qui dominans
angelis inmortalibus non dedignatus est seruire mortalibus.
eum certe humilem non iniquitas, sed caritas fecit, caritas,
quae non aemulatur, non inflatur, non quaerit quae
sua sunt, quia et Christus non sibi placuit, sed sicut
scriptum de illo est: obprobria exprobrantium tibi
ceciderunt super me. uade, ueni ad illum et disce, quoniam
mitis est et humilis corde. non ibis ad eum, qui oculos ad
caelum leuare non audebat onere iniquitatis, sed ad eum, qui
de caelo descendit pondere caritatis; non ibis ad eam, quae
domini sui pedes lacrimis rigauit quaerens indulgentiam grauium
peccatorum, sed ibis ad eum, qui, cum daret indulgentiam
omnium peccatorum, lauit pedes seruorum suorum. noui
dignitatem uirginitatis tuae: non tibi propono imitandum publicanum
humiliter accusantem delicta sua, sed timeo tibi pharisaeum
superbe iactantem merita sua. non dico: esto qualis
illa, de qua dictum est: dimittuntur ei peccata multa, [*] [*]
quoniam dilexit multum, sed metuo, ne, cum tibi modicum
dimitti putas, modicum diligas.

Metuo, inquam, tibi uehementer, ne, cum te
agnum quocumque ierit secuturam esse gloriaris, eum prae
tumore superbiae sequi per angusta non possis. bonum tibi
est o anima uirginalis, ut sic, quomodo uirgo es, sic omnino
seruans in corde, quod renata es, seruans in carne, quod nata
es, concipias tamen a timore domini et parturias spiritum
salutis. timor quidem non est in caritate, sed perfecta,
sicut scriptum est, caritas foras mittit timorem, sed
timorem hominum, non dei, timorem temporalium malorum,
non diuini in fine iudicii. noli altum sapere, sed time;
ama dei bonitatem, time seueritatem: utrumque te superbam
esse non sinit. amando enim times, ne amatum et amantem
grauiter offendas. nam quae grauior offensio. quam ut superbia
illi displiceas, qui propter te superbis displicuit? et ubi magis
esse debet timor ille castus permanens in saeculum
saeculi, quam in te, quae non cogitas quae sunt mundi.
quomodo placeas coniugi, sed quae sunt domini, quomodo
placeas domino? ille alius timor non est in caritate;
iste autem castus non recedit a caritate. si non amas, time, [*] [*]
ne pereas; si amas, time, ne displiceas. illum timorem caritas
foras mittit; cum isto intro currit. dicit apostolus etiam
Paulus: non enim accepimus spiritum seruitutis iterum
in timore; sed accepimus spiritum adoptionis
filiorum, in quo clamamus: abba, pater. illum eum
timorem credo dicere, qui datus erat in uetere testamento,
ne amitterentur temporalia bona, quae deus promiserat nondum
sub gratia filiis, sed sub lege adhuc seruis. est etiam timor
ignis aeterni, propter quem deuitandum deo seruire nondum
est utique perfectae caritatis. aliud est enim desiderium praemii,
aliud formido supplicii. aliae uoces sunt: quo abibo ab
spiritu tuo? et a facie tua quo fugiam? et aliae uoces
sunt: unam peti a domino, hanc requiram, ut inhabitem
in domo domini per omnes dies uitae meae, ut
contempler delectationem domini et protegi templum
eius, et: ne auertas faciem tuam a me, et: desiderat
et deficit anima mea in atria domini. illas uoces habuerit,
qui oculos leuare non audebat ad caelum et quae rigabat
lacrimis pedes ad impetrandam ueniam grauium peccatorum;
has autem tu habeto, quae sollicita es ea quae sunt domini, [*] [*]
ut sis sancta et corpore et spiritu. illis uocibus comitatur
timor, qui tormentum habet, quem perfecta caritas foras
mittit; his autem uocibus comitatur timor domini castus permanens
in saeculum saeculi. et utrique generi dicendum est:
noli altum sapere, sed time. ut homo nec de peccatorum
suorum defensione nec de iustitiae praesumptione se extollat.
nam et ipse Paulus, qui dixit: non enim accepistis spiritum
seruitutis iterum in timore, tamen timore comite
caritatis ait: cum timore et tremore multo fui ad uos,
et ea sententia, quam commemoraui, ne aduersus fractos oleae
ramos insertus superbiret oleaster, ipse usus est dicens: noli
altum sapere, sed time; ipse omnia membra Christi generaliter
admonens ait: cum timore et tremore uestram
ipsorum salutem operamini; deus est enim qui operatur
in uobis et uelle et operari pro bona uoluntate.
ne ad uetus testamentum uideatur pertinere quod scriptum
est: seruite domino in timore, et exultate ei cum
tremore.

Et quae magis membra corporis sancti,
quod est ecclesia, curare debent, ut super ea requiescat spiritus
sanctus, quam uirginalem profitentia sanctitatem? quomodo [*] [*]
autem requiescit, ubi non inuenit locum suum? quid aliud
quam cor humilatum quod inpleat, non unde resiliat, quod
erigat, non quod deprimat? cum apertissime dictum sit:
super quem requiescet spiritus meus? super humilem
et quietum et trementem uerba mea? iam iuste
uiuis, iam pie uiuis, pudice, sancte, uirginali castitate uiuis;
adhuc tamen hic uiuis et non humilaris audiendo: numquid
non temptatio est uita humana super terram? non
te a praefidenti elatione reuerberat: uae mundo ab scandalis?
non contremescis, ne deputeris in multis quorum
refrigescit caritas, quoniam abundat iniquitas? non
percutis pectus, quod audis: quapropter qui se putat
stare, caueat ne cadat? inter haec diuina monita et
humana pericula itane adhuc uirginibus sanctis humilitatem
persuadere laboramus? .