De Sancta Virginitate (14)

Praesens ergo est uitanda necessitas, sed tamen
quae aliquid bonorum inpedit futurorum: qua necessitate uita
cogitur coniugalis cogitare quae mundi sunt, quomodo placeat
uir uxori uel uxor uiro, non quod ea separent a regno dei,
sicut sunt peccata, quae ideo praecepto, non consilio cohibentur,
quia domino praecipienti non oboedire damnabile est; sed
illud, quod in ipso dei regno amplius haberi posset, si amplius
cogitaretur quomodo placendum esset deo, minus erit utique,
cum hoc ipsum minus coniugii necessitate cogitatur.
ideo, de uirginibus, inquit, praeceptum domini non
habeo; praecepto enim quisquis non obtemperat, reus est
et debitor poenae. proinde quia uxorem ducere uel nubere
peccatum non est, si autem peccatum esset, praecepto
uetaretur, propterea praeceptum domini de uirginibus nullum
est. sed quoniam deuitatis remissisue peccatis adeunda
est uita aeterna, in qua est quaedam egregia gloria non [*] [*]
omnibus in aeternum uicturis, sed quibusdam ibi tribuenda,
cui consequendae parum est liberatum esse a peccatis, nisi
aliquid ipsi liberatori uoueatur, quod non sit criminis non
uouisse, sed uouisse ac reddidisse sit laudis, consilium,
inquit, do, tamquam misericordiam consecutus a
deo, ut fidelis essem; neque enim inuidere debeo fidele
consilium, qui non meis meritis, sed dei misericordia sum
fidelis; existimo itaque hoc bonum esse propter
praesentem necessitatem. hoc, inquit, unde praeceptum
domini non habeo, sed consilium do, hoc est (de uirginibus
existimo bonum esse\' propter praesentem necessitatem. noui
enim quid praesentis temporis, cui coniugia seruiunt, necessitas
cogat, ut ea quae dei sunt minus cogitentur, quam
sufficit adipiscendae illi gloriae, quae non erit omnium quamuis
in aeterna uita ac salute manentium; stella enim ab
stella differt in gloria. sic et resurrectio mortuorum.
bonum est ergo homini sic esse.