De Peccatorum Meritis et Remissione et de Baptismo Parvulorum (3.16)

Sed si baptismus, inquiunt, mundat antiquum illud delictum,
qui de duobus baptizatis nati fuerint debent hoc carere peccato. non enim
potuerunt ad posteros transmittere, quod ipsi minime habuerunt. ecce [*] [*]

unde plerumque eonualescit error, cum homines idonei sunt his rebus
interrogandis, quibus intellegendis non sunt idonei. cui enim auditori
uel quibus explicem uerbis, quomodo mortalia uitiosa
primordia non obsint eis, qui aliis primordiis inmortalibus inchoati
sunt, et tamen obsint eis, quos idem ipsi, quibus iam non obsunt, ex
eisdem uitiosis primordiis generauerint? quomodo id intellegat
homo, cuius tardiusculam mentem inpedit etiam suae sententiae praeiudicium
et peruicaciae grauissimum uinculum? uerum tamen si aduersus
eos mihi esset causa ista suscepta, qui omnino paruulos baptizari
prohiberent aut superfluo baptizari contenderent dicentes eos
ex fidelibus natos parentum meritum necessario consequi, tunc deberem
ad hanc opinionem conuincendam laboriosius fortassis et
operosius excitari, tunc, si mihi apud obtunsos et contentiosos
propter rerum naturae obscuritatem difficultas refellendi falsa et
persuadendi uera resisteret, ad haec forte quae in usu atque in
promptu essent exempla confugerem uicissimque interrogarem, ut,
quia eos moueret quomodo peccatum quod mundatur per baptismum
maneat in eis quos genuerint baptizati, ipsi explicarent
quomodo praeputium quod per circumcisionem aufertur maneat in
eis quos genuerint circumcisi, quomodo etiam palea quae opere
humano tanta diligentia separatur maneat in fructu qui de purgato
tritico nascitur.